Fırtınanın köşesi

Bıraktım artık her şeyi.
Oturdum fırtınalı hayatımın köşesine.
Sığabildiğim tek yer orası.

Bakıp da gördüğüm tek şey sadece dalga.
“Savur,” dedim, “be savur. Daha ne kadar acıtabilirsin? Elinden geleni ardına koyma. Dağıt, feryat figan; sakın çekildiğim köşeme dokunma.”

İşte o zaman kork benden.

Bıraktım her şeyi diye kendini nimetten sanma. Bilirsin ki ben gardımı aldığımda, sen bile dayanamaz; yıkılır, çökersin ayaklarıma.

Bende esecek olan fırtına, senin bıraktığının yanında kum tanesi kadar küçük olmaz. Sen sadece kum tanesi olarak durursun. Ama ben koskoca bir çöl olur, yağarım üstüne.

Ben her harabeye, her darbeye, her kalleşliğe alışığım da… Sen kaldıramazsın. Yıkılır kalırsın.

Bende yeşeren umutlar sana gelmez. Bendeki savaşçı beden sana yenilmez. Ezilemeyen başım hiçbir zaman yere düşmedi. Düşmez.

Sen sadece boş duvarlara çarpar durursun. Ben ise o duvarları yıkar, savururum.

Senin hükmün bana geçmez. Ama benim gücüm seni yerle yeksan eder.

Sakın benim hayatımın köşesine dokunma.