Gaz Lambası Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Eskiden duvara asılı bir ışık vardı…
Gaz lambası derlerdi adına.
Camının içinde titreşen alev,
sanki geceyle anlaşma yapardı.
Bir kibrit çakılırdı…
ve karanlık geri çekilirdi usulca.
Ne ekran vardı, ne bildirim sesi,
sadece duvarın gölgesi ve insanın iç sesi.
Hatırlıyor musun…
ışık azalınca insanlar birbirine yaklaşırdı.
Çünkü karanlık uzaklaştırmazdı,
toplardı.
Şimdi ışık her yerde…
ama kimse kimseye yakın değil.
Aşklar da değişti belki,
bir kibritle başlamıyor artık hiçbir şey…
tek dokunuşla yanıp
tek kaydırmayla sönüyor.
Ve insan düşünüyor bazen…
O eski karanlık mıydı güzel olan,
yoksa insanların birbirine
daha çok “kal” demesi mi?
Çünkü şimdi hangi aşk sürer ki…
her şey bu kadar aydınlıkken
ve kimse artık
karanlıkta bile birini aramıyorken.