Fikret Adımol Şiirleri - Şair Fikret Adımol

İnsan damlaya damlaya
yok olur.
İçindeki fırtınalar
gözlerinde yağmur olur,
her damlada bin parça olur,
toparlayamaz, toparlanamaz

İnsan;
aşk inşa eder,
oturur;
inşaatı izler...

Solusam;
nefes küflü
Dokunsam;
herkes yüklü
Dinlesem;
ses küfürlü...

"İyi bak kendine."
desem nafile.
Benden daha iyi
bakamazsın ki kendine.

"Gözlerinde aşkı gördüm." derdin.

Tuttum, çektim
kulağından zamanı;
ne uzadı ne kısaldı.

Aldım karşıma,
sitemler ettim;

Kara kara gecelerdeyim.
Karıştım herkese nicelerdeyim.
Kalabalık içinde, yalnızlığın içimde,
Belki de sadece düşümdeyim.

Ay ışığında, sokağının başında,

Ben seni
gözlerimden
damıttım.
Yudum yudum
içime akıttım.
Sen ağladım say,

İnsanı ölümünden eceli,
Yalnızlığından seveni korur.
Zalim zulüm eder,
Mazlumu Allah korur.
Sadaka kazadan,
Sadakat ihanetten korur.

Sigaram henüz tütmekte
Rızama rağmen öksürtmekte
Ciğer acım, yürek sancım
Hepsi senden birer hediye.

Şişelerimin hepsi bir yerde

Hayaletler uçurdum ruhumdan.
Ya da ruhum kovdu beni koynundan.

Yerle gök arasında,
uçurtmalar uçtu
ben'ler arasında...