kardan adamlar var ruhumda
güneşli günlerimde
yaz uykusuna dalarlar
kışın yine yeniden uyanıp
buzdan gecelerimin
nöbetlerini tutarlar
kardan adamlar toplandı
ateşimin başına
el attılar omzuma
ben terledim, onlar eridi
onlar su oldu
benim ateşim dondu
ayaz aldı beni koynuna
seslendi buz, uykuma;
her yer çok beyaz, kirletme!
ölüp de karın ruhunu incitme!
Fikret AdımolKayıt Tarihi : 27.04.2026 13:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Kışın ölen kar'ı incitmiş.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!