Figen Güler Şiirleri - Şair Figen Güler

DİLEKTE

Vardı yüreğimde kocaman sandık,
Anahtarı kayıp, onun kilidi ise kırık.
Kalbim tren garıydı benim sanki,
Bekledim geleni, uğurladım gideni.

Gölge yazıldı gölgem dün;
Taşla konuştu solgun gün.
Bir ağaçtım köksüz yerde,
Yapraklarım düştü geriye.

Aynalarda var solgun izler;

Sesimin sustuğu yerde başlar kelâm,
Toz olur zaman, benden gelsin selam.
Görünmez bir kapı açılır sükûtta,
Adımı unuturum, kim olduğumu da.

Sessiz bir dilde kendi iç sesimle.
Her duvar, her köşe, her bir eşya,
Benimle konuşur duyarım onları.
Ağzında saklı huzurun tüm tadı.

İki ucu kirli bir değnek misali,
Kalsam yokluğun yakacak beni.
Tutsam daha da batıyorum sana,
Kendimi unuttum senin yolunda.

İÇİN

Ben sana bir anda aşık olmadım;
Önce köşelerine; kendimi çarptım.
Düşmedim, tökezledim yol sandım;
Seni her an el yordamıyla aradım.

Bakışın kaçamak yere doğru eğildi,
Sözlerin de, ellerin de temiz değildi.
Tekrar ettin kendini yalanla sürekli,
Bir türlü olamadın asla, aslan yürekli.

Çok doğru konuşuyor gibi sesin çoğaldı,

Küçülmüş bir deniz avuçlarımda,
Dönen ufuk bir anahtar halkasında.
Gözlerimde savruluyor paslı nota,
Varmayan gemiler gizini saklıyor kıyıya.

Sessizliğin göbeğinde asılı bir iğne,

Kaç kere denedin,” boşver” lerle kalmayı?
Kaç gece yuttun içindeki fırtınayı?
Kaç parçan eksilirken içinden,
Kendinden bile vazgeçtin bazen…

Kaç kere sildin kendini,

Bir kıvılcım düşer yitik geceme,
Her anın yankısı çalar içime.
Sana dair her fısıltı yıldırım gibi
Geceyi delercesine çarpar sanki.