Figen Güler Şiirleri - Şair Figen Güler

Umut söker geceyi sensiz sabah hiç gülmez,
Kavuşamadan biz umarım ruhum hiç ölmez.
Gönlümün kapısı açıktır hâlâ vefanın nefesine,
Dönsende dönmesende emanetim senin sesine.

Sende ne aşk vardı, ne de vefa;
Koca bir masal çöktü bir lafla.
“Ben de seni…” deyip canımı sıkma,
Epi topu üç kelimeymiş sevda.

Nezaket perdesi, cilalı kelam;
Dinleyince dersin: “Oldu, tamam.”

Gözlerim öğrendi,
Bakıp da görmemeyi.
Düştü her bir tuğla,
İçimdeki duvara.

Edebiyat kadehinde gizli saki;
Fani gölgede kalamazsın baki.
Meçhulde arayan bulamaz dirlik,
Her dizede açar o ebedi birlik.

FİGEN

Bir dağda esen serinlik gibi,
Sözlerinde saklı bilgelik izi.
Zekâsı bir ışık, parlar derinden…
Naif yüreğiyle karşınızda Figen.

Sokakta yürürken rüzgar yanında
Adımlarda ritim, dünya hayran ona
Saçları uçuşurken havada dans eder
Kendinden emin, her adımı ise şeker

Titreyen minik lambalar her evin içinde
Usulca sızıyor,sanki geceyi delercesine.
Bu ışıklar kaybolmuş yıldızların hatırası,
Gecenin nefesi gibi bir şarkının yankısı.

Gözlerini henüz kapatmıştı ki dünya;
Ay yorgunluğunu anlatıyordu yıldızlara.
Sessizlik nöbetindeydi sokak lambaları;
Bir ses, geceye günaydın diyerek fısıldadı.

Geceye yazıyorum kendimi.
Paramparça ettiğim bendimi.
Her yerinde tonlarca sitem;
Her noktasında bir matem.

Kime içimi döküp açtıysam,