Ateş gibi yanarsın, soğuğun ortası su,
Yüreğinle akarsın kutup dansıdır bu.
Sen dönersin etrafımda hayat döner,
Bana yön olmaz sana yar ışık söner.
Gölgen düşer içime, karlar erir bir an,
Çölde susuz kalmış yolcuya,
Geceyi unutturan bir duaya,
Bir ışık olmuş, girmiştir sıraya;
Kuzey Yıldızı derler onun adına.
İçinden çıkamadığın mahpus hayat.
Senin kurduğun labirent olmasın.
Sensin içindeki en büyük hakikat.
Ruhundaki kıvılcım asla solmasın.
Ay gümüş bıçak gibi deler sanki geceyi,
Ufuk çizgisindeki lacivert duran perdeyi.
Bir damla sessizlik, bir nefes derin hüzün,
Kırgın rüzgarların altında solgun yüzün.
Lise yıllarından kalma bir hikaye,
O her zaman takipte, kızın peşinde.
Her teneffüs bir ihtimaldi sadece,
Sürekli bakardı, şimdi gülümser diye.
Görünmeyen o ıssız gizemli şehirde,
Haritası yok ama kalbimin ta içinde.
Ne yıkılır ne çürür zamanın ellerinde;
Kubbesi örülmüş çiçekten sevgiyle.
Görünmez zinciri kim çözüyor,
Madem ki içimde sırlar büyüyor.
Okunur gözlerde görünmez satır;
Umudun gölgesiz tacı takılır.
Yıldızın kalbinde gizli bir yangın,
Beyaz bir mendil gibi havada sallanır,
Kimisi yorgunluğun koynuna sığınır.
Kimi “Yol uzun.” der, telden düşer sözler,
Gökyüzüne asılmış bin bir mazeretler.
Sonsuzluğun diliyle konuşan meyan,
Gizli bir sabırdır damakta kalan.
Zehriyle şifa olur, sözleri sorgulu;
Kıvrılır kökleri, kader gibi tortulu.
Geçmişin yükünü hoyratça taşır,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!