Fatma Doğan Şiirleri - Şair Fatma Doğan

KENDİNİ KENDİ SESİNDEN DİNLE ŞADUMAN!
Doğunca başlar depreşmeye, yüreğinde en şedit depremler, Şaduman!
Öncü ve artçı sarsıntılar yoklar peşisıra kapını,
Çarpa çarpa, vura vura gelir, dayanır göğsünün çatına kıyamet.
Varoluşun ritmik sancılarıdır hep, kalp atışların diye bildiğin.
Her nefes, bir düşün döşeğinde can verir gider.

Fatma Doğan
KİM OKUR KİM DİNLER BENİ
Ne oldu neden birden durdu kelimelerim,
Daha ne çok söyleyecek sözüm vardı oysa kendime
Bitmiş mi yani şimdi kalemimde mürekkebim.
Fark etmemişim bile.

FATMA DOĞAN
KIRLANGIÇ SÜRGÜNÜ
Bir kış vurgunu.
Ya da bir güz sürgünü.
göçtürülmüşse kırlangıçlar zorla,
Fark eder mi,

KIZIL FİKİRLER SÖKÜYORUM MOR AKŞAMLARDAN
Zaman tünelinde çarpıştı yine çağlarımız seninle
köstekli gemilerden atlayıp
Bir turmoilin perde arkasına sığındık ikimiz
asırlık köprü altlarında bekliyorum gelmeni
Bir elimde ahşap kürekler,

KÖPÜRÜR YEŞİL IRMAK
Şair damarım kabardı bu zeval vaktinde
Şah damarımdan akıyor sanki gürül gürül Yeşil Irmak
Ama kararmışsa güneşim
Siyah sözler geçiyorsa bulutların hin aklından
Ve de puslu, ağlaksa gökyüzüm…

KOYU LACİVERT
# fatma doğan

Bir rüzgarın öfkeli,koyu lacivert nefesi çarptı,
sol yanımda yalnız sana açık duran pencereye,
Lime lime etti ,kesti, kanattı, acıttı ,dağıttı, ne bulduysa,

KÜBİK BİR AŞK HİKAYESİ
Kurak bir yaz günü bir tualde toplaştık bugün,
Sen masanın üstünde oturuyordun,
Ben altında,
Belki bir kül tablası vardı bizi can kulağıyla dinleyen,
Etrafımızda bir uğultu, bir kalabalık,

FATMA DOĞAN
KÜFLÜ BİR ISSIZLIK TABLOSU
Sen yoksan, ey yar!
Küf kokulu bir yalnızlık tablosunun içinde bulurum kendimi,
Şehrin en neşveli caddelerinde yürüsem de
Issızlık ve yalnızlık kokar küf küf, rutubet sinmiş sokaklarda

KÜL RENGİ GÜL, KÜL KIZILI ŞİİR
#fatmadoğan

Rüzgar gibi esip geçti , yanı başımdan bu gece ,
şiirden kanatlarını çırptı, adı meçhul bir şairin tozlu kitabı.
Bir şiir bıraktı gökyüzünün zülüflerine, upuzun ve kül kırmızısı

KUM MEDENİYETİNDEN KÜN MEDENİYETİNE
ZAMAN-I EVVEL İÇİNDE 3
Gurub vakti,
gün inerken yine ağır ağır,
garaib balçıktaki gözeye…
hakikat güneşi bir kez daha kapattı elleriyle yüzünü