Fatma Doğan Şiirleri - Şair Fatma Doğan

GÜNEŞTE KURUTACAĞIM ISLAK SAÇLARINI ASİYE

Saldım umutlarımı avuçlarımdan ,
Gökyüzüne, Asiye,
Güneşte kurutacağım yaslarımı,
göz yaşlarımı.

GÜZ KOKULU
Darağacına asılmışım, biçare ruhum mahkum,
İflah olmaz bir saatin başıboş sarkacı gibiyim, salınıyorum.
zamanın kabuğu kırılmış bir kez tenimde,
giden gitti, kalan kaçıyor, benden bu mevsim,
Koyverdim kendimi, zamanın telaşına

HAKİ BAKIŞLI ÇAKIL TAŞI
#fatma doğan

Yüreğini, yüreğimden kalkan gurbet gemisine bindirdim o gün.
Sen gelene dek kalabalıklar içinde yalnızlığı giyinip bekleyeceğim gelmeni.
Şimdi, seninle dolandığım sahillerde geziniyorum başı boş avare,

HANİ GÜNEŞ EKECEKTİK YAZA ANJELİK /3
Anjelik…!
Haberin var mı?
Kaç baharın çiğ teri kurudu, alnımda.
Kaç arsız kara kış geldi geçti, bahtımdan.
Sen çalmadın kapımı.

HAYATI DİNLİYORUM
Hayatı dinliyorum bugün,
Kendimle baş başa kalıp.
Bir pazar akşamında, zamandan bir an çalanda
Dolunay, gümüşi resmini çizerken sulara,
İncecikten söylerken en güzel şarkısını Gölbaşında,

HAYLAZ RUHLU OZAN
#fatma doğan
Şiir ülkemin haylaz ruhlu ozanı,
hiç anlamadın ki sen benim hal dilimden.
Yüreğime bir çift yeşil gözlü hayalin değdikçe,
tınılar sazımın kopuk telleri, yanık yanık.

Fatma doğan
HAZAN
Biraz yürümek istedim,
Dışarı attım kendimi her şeyden uzaklaşıp.
Telaşlarımı ve sorunlarımı evde bıraktım zorla da olsa,
Yapıştıkları paçalarımdan silkeleyip

HAZENDE!
Sen bir an kalbime gelende, Hazende!
Kokun da gelir peşinden haylaz bir sis gibi
Ellerim biraz yağmur,
Biraz alaca kış
Düşler örer beliklerine, boyunca.

HİÇLİĞİN BOYUT KAPISI
Toz, toprak yüzlü bir akşamdı, bu akşam
Adımladım ağır ağır, Arnavut kaldırımlarını
Gökten göçmen kuşlar yağıyordu boyuna üstüme,
Hepsinin kanadı kırık, ellerinde ahşap bavul
Boynuma sarılıyordu koşup koşup, arsız yalnızlık

EVLAT İMTİHANI
Saat öğleden sonra beşti. Temmuzun kavurucu sıcağı alnını boncuk boncuk terletmişti. Evlerinin dış kapısına kadar zorlukla gelmiş, beşinci kata nasıl çıkacağını düşünüyordu. Evleri belki de o dönemin son asansörsüz evlerindendi. Merdivenler gözünde büyüdükçe büyüdü. Ama olsun buna da şükür dedi içinden, edep ve kanaat en güzel asansör değil miydi neticede Rabbin rızasına yükselten. Hep kanaat etmişti bu yaşına dek. Çeyrek asrı devirmişti belki de bu şehre gelin geleli.
-Biraz oturup soluklanayım dedi apartmanın kamelyasında.
Nasılda güzel açmıştı güller, hanımeller, bir komşusu da domates biber ekmişti kıyıda köşede bir yere.
-Eski toprak nede olsa diye geçirdi aklından. Vazgeçemiyor işte apartmanda da olsa toprağa dokunmaktan dedi.
Nasılsa bu düşünce Hz Adem’i düşürdü aklına.