Fatma Doğan Şiirleri - Şair Fatma Doğan

DAĞ GÜLLERİ UYANIRMI KERVAN YOLA DÜŞÜNCE

Behiyar,
Her gün doğumunda yola düşen yolcuyum sensiz.
Güneş döndü yüzünü şimdi yaza,
Son demlerinde artık ,al yazmalı bahar,

Savruldu latif esrarının hayali bir tül gibi geceme.
penceremde ay gözlerini kısmışken, usul usul,
kirpiklerinde birikmiş birkaç damla anı, dilinde ise sessiz bir serzeniş.
süzülüp yağıyordu inceden inceye keder, inciler gibi.
Mahzun ve gül çehrenden.

BEN SENDE NELER BÜYÜTÜYORUM BİR BİLSEN, ÖMRÜM!

Ben sende neler büyütüyorum bir bilsen Ömrü’m!
Yedi rengi büyütüyorum
Gökkuşağının gözlerinden çıkarıp, yağmurlarla.
Şaduman gazeller,

BEN YORULDUM AŞKTAN BE MÜJGAN!
Yağmurlar dindi, Müjgan…!
Ve ben çok yorgunum…
Aşktan…!

Ne soğuğun,

BERİKA!
Gözlerin…
Bir Kızıl umman, Berika!
Nârına düştüğüm od’un…alazi rengi…
Ya da kimsenin hüküm sürmediği behçet orman,
Fezanın uçsuz bucaksız derinliklerinde,

BEZM-İ ALEM
Bir şiire dokunmalıyım, bu gece!
Dirseği gün yanığı,
İmgeleri alaca beyaz,
Yeni çıkmış fırından gibi taze,
Kahve kokusu misali, kendime yaren.

FATMA DOĞAN
BİNYILIN TUFANI
Dünya bir bin yılın eşiğinde,
Bir miladın doğum sancılarını çekiyor insanlık
Ya kendini yutan bir canavarı doğuracak ıkına ıkına
Ya da elinden tutup kaldıracak onu umut adlı çocuk.

Fatma doğan
BİRAZ DA KENDİME KIZAYIM.
Ah benim akıllanmaz uslanmaz kafam.
Hep başkasına kızacak değil ya dilin,
az biraz da kendine kız hayıflan.
Ne ki bu böyle için dışın dolmuşta dolmuş almış başını gidiyor

BİR ÖZNE VE YÜKLEM HİKAYESİ
Ne zaman gözlerime kaçsan
Bendeki Issız göl… derinleşir.
İçten içe garip bir gaile çökertir, sendeki sessizlik.
Bilsem de acılarıma pür acı süreceğini
Bu öyle tatlı bir yeşil…

BİR SIR VAR ARAMIZDA, EFLATUN

Bir sır var aramızda sana dair,
bana dair.
Gecenin fecri sadık-ı gibiyim, arafta.
bir adım berisinde gözünün karası, göğümün akına