Fatih İlhan Şiirleri - Şair Fatih İlhan

Kabir; mutlak geçit, dar koridor, menzili uzun,
Korkarım karanlıklardan, çocuk ruhum daralmasın,
Varsın inanmayanlar inanmaya dursun,
Yâ Rab!, kabirde sen yardım et ne olursun.

Her şeyin herc'ü merç içinde dağılıp saçıldığı an,

Yüreğim yangın yeri, harı nasıl sönecek;
Korkarım ki nâr, o har içinde sön (e) cek.

Burnunu göremeyen göz; sonsuzluk orada, kalbe yapış;
Dipsiz kuyu sanma fezâyı, yıldızlar arası hepsi bir karış.

Aile kurmada en büyük maksat hayırlı evlat,
Rabbim nasip etti bize de seni, evlat.

Daha dün gibi tazedir kundaktaki güzel hâllerin,
“Baba” der gibiydi sanki o tatlı iniltilerin.

Ağır hesap Hakk' ında karışmadığı kul hakkı,
Mîzan kurulunca divanda haklı kul alır hakkı.

Dağı omuzlayan mağrur adam,
Aştın mı içindeki derin açmazı?
Nefsine aldanmış şaşkın adam,
Buldun mu şaşırtmaz tek Şaşmaz’ı?

O, asırları aşıp da gelen yegâne;
O, sırları açıp da çözen yegâne;
O, sıratta bekleyen vefalı yegâne…
Nasıl kurtulsun ki O’na olan bîgâne?

Ebedî kurtuluş reçetesi var, anlayana kutsal kitabın;
Canı, ruhu sarıyor her bir harfteki hitabın.
Ne güzel bir miras: baba duası Lokman’ın;
Kudreti sonsuz, gökleri direksiz yaratanın.

Hey yıkılmaz koca oğlan, be hey!
Bir zamanlar dinmez boraydın.
Engin denizlerde çılgın dalgaydın,
Devrilmez dağ gibi sen Yamtardın.

Şanın nam salmıştı tüm cihana,

İlk LADESE ölümle tutuştum doğduğumda
Ne vakit biter, bilmem bu çetin müsabaka
"O" unutmaz; ben de unutmadım, hep AKLIMDA