Fatih İlhan Şiirleri - Şair Fatih İlhan

Ruh, mana yüklü bedeni taşıyan asil iskelet;
Beden, mevsimlik kılavuz; ölüme mahkûm ceset.

Evkât-ı hamsede dâl'ı lâl eder;
Elemi lezzete, nâr'ı nûr'a tebdîl eder.

Artık ne gam ne tasan olsun; va'd var, yaratan verecek rızkını.
Mâşiteler tarasın, Kevser'de yıkanan misk-ü amber saçını

Baktığım her yerde sen varsın,
Duyduğum her namede, yine sen.

Sen varsın gönül yaramda sızlayan,
Kopuk delimde "bir bir..." diye tınlayan.

İlk kahverengi gözlerine vuruldum,
Gülüyordu şehlâ bakışlı ve masum.

Yürümen vakur, edepliydi ve yavaştan;
Gönlümü fethettin tâ ilk baştan.

Satılık şiir bulunmaz bu tezgahta; boşa ısmarlama, nefsim.
Her Yunus’un Tabduk ’u farklıdır amma; otağı yakan çırağı tekdir, nefsim.

Ben, bilinmez bir sırrım âlem içinde;
Tek şahid kalemim, kalem sırlar içinde.

Her şey, son nefeste gırtlakta kalacak bir anlık heves; ..........................................................faniler diyarında.
İmanla duran kalpte, cennete uçar son nefes;
........................................................ebediyet yurdunda.

Toplanır gökyüzünde dağınık bulutların söküğü;
Söyle terzi ! kim dikebilir yüreğimdeki asil söküğü?

Tadı kalmadı çeşmelerden akan suyun,
Tat alamaz olduk, değişti huyu suyun.