Gönül kuşaklarım sarmalarken beynimi,
sâikalar aydınlatır kalbimin odacıklarını.
Karanlık bulutlar kaplar durup dururken dünyamı.
Ne güzel bir şey yüzünün aydınlığı.
Yelkovan akrebi mi kovalamıyor,
yoksa
güneş mi artık doğmuyor?
Kaç inci tanesi daha düşecek
gökpınarımdan kâğıda?
İçimizde kopan fırtınalara sağır kalmışız,
saklanmışız yıllardır küllerimizin altına.
Bir el değmiş bir ele,
içimizde tufan uyanmış.
“O, senmişsin,” diyemedik birbirimize.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!