Zümrüdüanka Şiiri - Faruk Yaşa

İçimizde kopan fırtınalara sağır kalmışız,
saklanmışız yıllardır küllerimizin altına.

Bir el değmiş bir ele,
içimizde tufan uyanmış.
“O, senmişsin,” diyemedik birbirimize.

Korktuk; kapattık gözlerimizi,
asırlar sürdü karanlığımız.

Bir kor kalmış meğer küllerimizin altında,
birbirimizin ateşiyle kanatlandık.

Birbirimizin küllerinden doğduk.

Gökyüzüne süzülürken ateşten bedenlerimiz,
kanatlarımız güneşe değmiş de
yeryüzüne hayat olmuşuz.