Faili Meçhul Duygular

Bir yerlerden beni izlediğini biliyorum,
adımı anmadan,
sesimi duymadan,
yalnızca susuşlarımdan tanıyarak.

Gecenin en geç saatinde
pencerenin camına vuran karanlık gibi
orada duruyorsun;
dokunmadan,
ama varlığını inkâr edemeyecek kadar yakın.

Mutlu musun?
Ben böyleyken…
cümlelerimi yarım bırakan bu sessizlikte,
kahvemi soğutan bekleyişte,
kalbimin tam ortasında
söylenmemiş bir “gel” varken.

Ellerin ellerimde değil artık,
bunu biliyorum.
Ama ellerim hâlâ seni hatırlıyor.
İnsan bazen dokunmadığı bir şeyi
en çok ellerinde taşırmış,
öyle öğrendim.

Sevdana minnet etmedim hiç,
çünkü sevgi bir borç değil,
bir kalış biçimiydi benim için.
Sen gittikten sonra da
yerini toplamadım içimde,
orada kalsın istedim;
dağınık, ama gerçek.

Sen olmadan da seni sevebilir insan,
buna inandım.
Çünkü sevgi,
aynı odada olmak değilmiş,
aynı acıya farklı yerlerden bakabilmekmiş.

Kalbimde seni yaşatabilirim,
evet.
Bir anı gibi değil,
bir ihtimal gibi.
Gerçekleşmeyen ama vazgeçilmeyen
o küçük ihtimal gibi.

Gözlerin olmadan da…
Çünkü bazı bakışlar
göz kapandığında başlarmış.
Ben seni en çok
gözlerim doluyken gördüm.

Bazen adını söylemeden konuşuyorum seninle,
bazen hiç konuşmadan anlaşıyoruz.
Zaman geçiyor,
ama içimde senin geçtiğin yer
eskimiyor.

Eğer gerçekten beni izliyorsan,
şunu bil:
Ben buradayım.
Eksik, ama dürüst.
Yorgun, ama sevginin yönünü şaşırmamış.

Ve eğer mutluysan…
bu bile yeter.
Çünkü bazı sevgiler
kavuşmak için değil,
iyi kalabilmek içindir.