Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Kime Ne Derim Ben

Yaktı yüreğimi aşkın sızısı,
Kime dert yanarım kime ne derim.
Kader böyleymiş, alın yazısı,
Kime dert yanarım kime ne derim.

Sevgi filizleri sardı gönlümü,
Ilık ılık yayılıyor bedende,
Sanki benliğim bir ümit gördü,
İçin için yayılıyor bedende.

Sormuyor benliğim soluyor tende,

İnsanlık hasleti bir tatlı dildir,
Sözünü bilmezi eziver gitsin.
Bütün sevenlerin yüzünü güldür,
Herkes kavuşacak sözü ver gitsin.

Hovardaya göster akla karayı,

Düreledim çıkın ettim dertleri,
Yıktım bütün derde giden bentleri,
Kaldırdım önümde olan setleri,
Eğlenmeye karar verdim bu gece.

Ankara’da eğlenmenin mekanı,

Yolu Olayım

Has bahçe içinde usul yürüyor,
Bastığı toprakta yolu olaydım.
Uzanıp dalından güller deriyor,
Saçına taktığı gülü olaydım.

Yere bağdaş kurdu oturdu babam,
Küçük bir mindere kuruldu anam,
Sıraya girince evde bulunan,
Eller öpülecek, bu sabah bayram.

Her el uzatışta aklı bulandı,

Güzellerin boşa yeldim peşinden,
Anlamadım gönül diyen işinden,
Gölde haz alırken suna eşinden,
Yüzmesi gidiyor hoşuma benim.

Yazılmış alnıma yol biçim biçim

Karı erir kışı geçer,
Bahar gelir dalı açar,
Yaz baharda koku saçar,
Dallar çiçek söker şimdi

Deli rüzgâra ayandı,

Gittin Diyorsun

Neden bu yerlerden gittin diyorsun,
Nedeni kendine sor diye gittim.
Ne gördün de kahır ettin diyorsun,
Seni elde görmek zor diye ittim.

Sattım dünyayı bir pula,
Merkebi dehledim yola,
Ceketimi attım kola,
Geliyorum yaylam sana.

Türkümü tutturdum dile,