Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Sormadım sen kimsin,sevdim insanı,
Duydukça hoşlandım türlü lisanı,
Aynı gördüm mehmet’imi ihsan’ı,
Ben Türküm gardaş dedem Osmanlı.

Ben halay çekerim severim barı,

Sözün menzilini bilmeyen insan,
Konuşsa da boşa konuşur gardaş.
Dilde kemik yoktur dönüyor lisan,
Dostluklar dil ile oluşur gardaş.

Erbabı olandan dinle kelâmı,

Hareli gözünde aşkı ekili,
Damlamış yanağa gamze bükülü,
Güzelin gönlünde sevda dökülü,
Gönül tellerine vurdu gidiyor.

Aşkın girdabında diller yanıyor,

Hep gönlümün talebinde,
Senin adını aradım.
Dondurmanın salebinde,
Senin tadını aradım.

Kırlarda ki papatyada,

Selem dersem hemen bana bakarlar,
Halbuki görevi, sağol çok yaşa.
Taşlar başa gelse kana bakarlar,
Halbuki görevi, sağol çok yaşa.

Eşit bir paylaşım bani bilemez

Kestirip kurtuldum köse sakalı,
Tamire gönderdim sağdan topalı,
Bedenden parçalar koptu kopalı,
Biraz düzen tutmak gerekli bana.

Dilim düzendedir akort ederim,

Askerlerin emirleri,
Buldu Sıddık Demir’leri.
Törpüledi ömürleri,
On iki eylül dönemi.

Üç hilal dedi yürüdü,

Kılıcı kınında fazla asmayın,
Aslı çelik ama yine paslanır.
Yiğit kapısına garip yaslanır,
Unutma insandır küskün tutmayın.

Kılıç değer ise boyun düşürür,

Zahmet edip oku dosyamı bir gün,
Boş gelip gitmekten bıktım hâkim bey.
Yine erteledin: yüreğim üzgün,
Bu yüzden karşına çıktım hâkim bey.

Ömür tamam oldu, karar olmadı,

Karanfili dizerek,
Bize gelsen gülerek,
Sevdaya mı tutuldun?
Gözlerini süzerek.

Karanfili toplarım,