Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Karı erir kışı geçer,
Bahar gelir dalı açar,
Yaz baharda koku saçar,
Dallar çiçek söker şimdi

Deli rüzgâra ayandı,

Gittin Diyorsun

Neden bu yerlerden gittin diyorsun,
Nedeni kendine sor diye gittim.
Ne gördün de kahır ettin diyorsun,
Seni elde görmek zor diye ittim.

Sattım dünyayı bir pula,
Merkebi dehledim yola,
Ceketimi attım kola,
Geliyorum yaylam sana.

Türkümü tutturdum dile,

GÖRSÜN

Gözlerim gözünde sevdayı görü
İçlenip içerden bakmayı görsün.
Boş kalan gönüller düzünde yürür,
Hele bir içeri akmayı görsün.

Yine güneş indi dağlar ardına,
Saplandı karanlık gönül yurduna,
Canım kurban olsun derdin merdine,
Ben gülmek isterim, yüz anlamıyor.

İndirip koyunca yastığa başı,

El açar rab’bime dua ederim,
Niyaz ile secdesine giderim,
Kul sokmam araya o’ndan dilerim,
Muhammet ümmeti böyle bulunur.

Akıl vermiş hakanıyet koy diye,

Gönül hasret duydu gül Nergiz'ime,
Demet demet ele ersin isterim.
Koklayıp kavuşsam, mor menekşeme,
Rayhası ruhumu sarsın isterim.

Hasretim ayrıyım sevgi selinden,

Öldürür Beni

Mihri can seherde soldurur gülü,
Şeydaları ağlar öldürür beni.
Gülü için figan eder bülbülü,
Yüreğimi dağlar, öldürür beni.

OLMADI

Yalınayak ben bu yolda,
Yürüdüm zaman dolmadı,
Derman tükendi bu kolda,
Saracak yâri olmadı.

Meclis kurmuş yârenlerin elleri,
Çalar sazlar bülbül olmuş dilleri,
Edep erkan deyip gönül halleri,
Hoş ederler,hoş olmayı bilirler.

Meclisin başında gün görmüş biri,