Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Mevla gül demezse kulu ne yapsın,
Alın yazgısını bilirmiş meğer.
Dünya düzeninden ne diye sapsın?
İnsan laiğini bulurmuş meğer.

Durmadan karıştı var ile yoğum,

Girdim gönül bahçesine gülleri gördüm,
Tomurcuk açmış da gazel dökmüşler.
Yaprak hüzün yüklü, dikene sordum,
Tomurcuk açmış da gazel dökmüşler.

Bağ-ı irem idi bülbül öterdi,

Bir ev aldı bizim komşumuz Mehmet,
Kalmamış kimsede vicdan merhamet,
Borç almış biraz, vermiş bir senet,
Düşmüş tefeciye soluyor Mehmet.

Hiç haberi yokken geldi icrası,

Rüzgâr vurmuş birbirine karışır,
Sırma saçlar örme ile küstü mü?
Karakaşlar hilal ile yarışır,
Kirpiklerin sürme ile küstü mü?

Fistan sallandırır dalsı bedeni,

Geceleri gök yüzünde parlıyor,
Nice gönüllere sevda salıyor,
Sabahlar oluncan rengi alıyor,
Beni mahsun etme Çoban Yıldızı.

Gök yüzünde yolun belli gidersin,

Karıştı gidiyor bahar seline,
Akar boz bulanık duruldum diyor.
Sürgün etti beni gurbet eline,
Güzeller peşinde yoruldum diyor.

Açmış kapısını eşik didiyor,

Arlanıyorsun

Garip gönül feryat ile yanarsın,
Yandıkça içlenip korlanıyorsun.
Seven sevdiğini alır sanırsın,
Alamadım diye arlanıyorsun.

Askerlerin emirleri,
Buldu Sıddık Demir’leri.
Törpüledi ömürleri,
On iki eylül dönemi.

Üç hilal dedi yürüdü,

Kılıcı kınında fazla asmayın,
Aslı çelik ama yine paslanır.
Yiğit kapısına garip yaslanır,
Unutma insandır küskün tutmayın.

Kılıç değer ise boyun düşürür,

Sevgi filizleri sardı gönlümü,
Ilık ılık yayılıyor bedende,
Sanki benliğim bir ümit gördü,
İçin için yayılıyor bedende.

Sormuyor benliğim soluyor tende,