Eskilerin Gölgesinde

ESKİLERİN GÖLGESİNDE

Göğsümün tam ortasında dinmeyen bir sızı var usta…
Ne zaman gece biraz derinleşse
İçimde eski zamanların ayak sesleri dolaşıyor.
Bir türkü gibi geliyor geçmiş,
Yavaş… kırgın… uzak…
Ve insan en çok da
Eskileri özlerken yoruluyor.

Çünkü eskiler başka güzeldi usta…
İnsanlar yoksuldu belki
Ama yürekleri zengindi.
Bir çayın kırk yıl hatırı vardı mesela,
Şimdi kırk yıllık dostluklar
Bir çıkarın gölgesinde silinip gidiyor.

Eskiden kapılar kilitsizdi,
Çünkü kimsenin aklında kötülük yoktu.
Komşular birbirinin derdiyle dertlenirdi.
Bir evde ağlayan çocuk varsa
Tüm mahalle susardı.
Şimdi aynı apartmanda ölen insanı
Günler sonra fark ediyorlar usta…

Biz bir zamanlar sevgiyi beklemeyi bilirdik.
Bir mendilin köşesine işlenen isim
Bir ömür taşınırdı yürekte.
Mektuplar vardı usta…
Kağıda dökülen özlem kokardı.
İnsan sevdiğine yazarken
Kelime seçmezdi sadece,
Kalbini koyardı satır aralarına.

Aylarca cevap beklenirdi bazen…
Ama kimse “unutuldum” demezdi.
Çünkü sevda sabırdı o zamanlar.
Bir tren garında yıllarca yol gözleyen kadınlar vardı.
Bir fotoğrafın kenarını okşayarak
Ömür tüketen adamlar vardı.

Şimdi ise sevda dediğin şey
Bir ekran ışığı kadar kısa sürüyor.
İnsanlar “seni seviyorum” derken bile
Yarım kalıyor cümleler.
Çünkü kimsenin yüreği tam değil artık.
Herkes biraz eksik,
Herkes biraz yarım…

Usta…
Biz dostluğu da kaybettik.

Eskiden bir dost vardı mı
Sırtını dünyaya dönerdin korkmadan.
Çünkü bilirdin;
Düşersen elinden tutacak biri vardır.
Şimdi insan en çok
Omzuna yaslandığı kişiden korkuyor.

Bir zamanlar aynı sofrada
Ekmeğimizi böldüğümüz insanlar vardı.
Bir lokmayı ikiye ayırırken bile
İçimizde hesap olmazdı.
Şimdilerde insanlar
Gülüşlerinin ardına bile tuzak saklıyor.

Kimse kimseyi olduğu gibi sevmiyor artık.
Herkes bir çıkarın peşinde,
Herkes bir maskenin ardında.
Dostluklar menfaate,
Sevgiler gösterişe dönüştü.

Bak usta…
Eskiden halılar dokunurdu nakış nakış.
Her ilmikte emek vardı,
Sabır vardı, dua vardı.
Şimdi insanlar birbirinin kuyusunu kazıyor
İnce ince…
Eskiden anneler çocuklarına ninni söylerdi,
Şimdi insanlar birbirine yalan söylüyor.

Bir zamanlar utanmak vardı usta.
İnsan yanlış yapınca başını öne eğerdı.
Şimdi kötülük yapan
Kendini aklamaya çalışıyor.
Vicdan sustu artık.
Merhamet yoruldu.

Ve insanlık…
Kalabalıkların içinde kayboldu gitti.

Ah usta…
Ne çok değişti dünya.
Bir zamanlar sokaklarda çocuk sesleri vardı.
Şimdi herkes kulaklıklarında kayıp.
Birbirine bakmadan yürüyen insanlar gördükçe
İçim ürperiyor bazen.

Eskiden bayram sabahları başka kokardı.
Kapılar çalınırdı erkenden.
Şeker tutan eller vardı.
Sarılınca gerçekten hissederdin sevgiyi.
Şimdi mesajlarla kutlanan bayramlar kaldı geriye.
Samimiyet bile teknolojiye yenildi.

Hatırlıyor musun usta…
Akşam olunca herkes eve dönerdi.
Analar camdan seslenirdi çocuklarına.
Sobalı evlerde aynı battaniyenin altında
Koskoca mutluluklar yaşanırdı.

Şimdi evler büyüdü ama
İçindeki insanlar küçüldü.
Odalar çoğaldı,
Muhabbet eksildi.
Aynı sofrada oturan insanlar bile
Birbirine yabancı artık.

Ben bazen düşünüyorum da usta…
Biz ne zaman bu kadar yorulduk?
Ne zaman birbirimize yabancı olduk?
Ne zaman güvenmek
Bir lüks haline geldi?

İnsan artık kendi gölgesinden bile şüphe ediyor.
Birine içini açınca
Yarasıyla vuruluyor sonra.
Bu yüzden herkes susuyor.
Bu yüzden herkes güçlü görünmeye çalışıyor.
Oysa içten içe
Herkes kırık…

Ah be usta…
Biz eski insanlar değiliz artık.
Çünkü eskiden kalpler vardı,
Şimdi sadece hesaplar var.

Ve ben bazen gecenin en sessiz yerinde
Geçmişi düşünüyorum…
Bir radyo sesi geliyor uzaktan,
Çay demleniyor eski bir mutfakta,
Babam susuyor mesela,
Annem yorgun ama huzurlu…
Dostlar kapıyı çalmadan giriyor içeri.
Kimsenin kimseye yabancı olmadığı zamanlar…

İşte en çok onları özlüyorum usta.
Paranın değil sözün değerli olduğu günleri…
Bir “nasılsın” sorusunun gerçekten merak edildiği zamanları…
Sevmenin ayıp olmadığı,
Sadakatin aptallık sayılmadığı yılları…

Şimdi dönüp bakıyorum da
Elimizde kalan tek şey
Koca bir özlem olmuş.

Ve galiba insan
En çok da geri gelmeyecek şeyleri özlüyormuş…