Eskisi Gibi Olmak Şiiri - Ali Saye

Yüzün, sesin, gülüşün…
Bulanıklaşıyor artık zamanın buğusunda.
Sanki eski bir aynaya bakar gibi
Seçemiyorum çizgilerini,
Hatırlamak için gözlerimi kapıyorum
Ama karanlık bile net göstermiyor seni.

Galiba unutuyorum…
Seni,
Yaşadıklarımızı,
O bitmeyecek sandığım geceleri,
Ellerimizin birbirine alışını,
Aynı hayale inanışımızı…
Galiba en çok da “biz” oluşumuzu unutuyorum.

Bir zamanlar adın
Kalbimin en yüksek yerinde asılıydı.
Bir dua gibi taşırdım seni dilimde,
Bir umut gibi saklardım içimde.
Şimdi adını söylesem
Rüzgâr alıp götürecekmiş gibi hafif,
Bir yabancıya aitmiş gibi uzak geliyor.

Oysa ne çok şey sığdırmıştık kısacık zamanlara…
Bir bakışla başlayan cümlelerimiz vardı,
Sessizliğimiz bile anlaşırdı birbirini.
Gülüşünle bahar olurdu içim,
Bir “gel” deyişinle
Bütün yollar sana çıkardı.

Şimdi yollar ıssız,
Şimdi mevsimler renksiz.
Ağaçlar bile daha sessiz sanki,
Gökyüzü bile eksik biraz.
Çünkü sen yokken
Dünya yerli yerinde duruyor belki
Ama içimde bir şey hep yarım kalıyor.

Unutmak zorunda kalmak ne tuhaf…
Severken ezberlediğin bir yüzü
Silmek zorunda kalmak ne acı…
Her detayı hafızama kazımışken
Şimdi silgi tutuyor elim.
Hatırladıkça canım yanıyor diye
Yavaş yavaş bırakıyorum seni.

Belki de insan
En çok sevdiğini unutmaya çalışırken büyür.
En çok ağlarken güçlenir,
En çok kaybederken kabullenir hayatı.

Seni unutmak
Senden vazgeçmek değil aslında;
Kendimi toparlamak için
Kalbimde açtığın boşluğu kabullenmek.

Bir gün tamamen silinir mi yüzün?
Sesin hiç duyulmaz olur mu kulaklarımda?
Bilmiyorum…
Ama biliyorum ki
Bir zamanlar seni
Gerçekten,
Derinden,
Hiç korkmadan sevmiştim.

Ve belki de insanın içinde
Hiç geçmeyen tek şey budur:
Sevmiş olmak.

Unutulsa bile isimler,
Dağılsa bile yollar,
Kaybolsa bile “biz” dediğimiz o güzel hayal…

Kalbimde bir yerde
Sessizce yaşayan
Bir “iyi ki” kalır.

Çünkü bazı aşklar bitmez,
Sadece hatıra olur.
Ve bazı insanlar gitmez,
Sadece içimizde yavaşça susar… 🌙