Eşiğin Ötesi Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

Öğrencilik yıllarımın paslı kurşun kalemi
Kaç yıl geçmişti kurşun döktürmeyeli...
Nazarın hapsetmişti beni iklim yurduma
Kurşununa vuruldum prangayla postumda
Esirindim ben senin öğrendiğimi döktüren
Nice kağıt tükettim benliğimin yurdunda
Pasınla uyanırken kale eşiğini geçtim ben...

Minarenin süngüsü kalemimdi benim artık
Nice devrim yaşattın duymayan kulağıma
Görünmeyen tasvirsiz! Mana kapısı açtın
Rüya ikliminde mor kaçmıştı beyaza
Ne inciler dizmiştin boğazımın gerdanına...

Ne bedeller ödedik, gönül! İsminin diyarında
Kıskandım diken oldum severken ayağında
Ne silgiler tüketmiştim tevhidin irfanında
Kör kuyuları geçerken sonsuzluk diyarında
Bedelini ödeyen zahirde fakir idim
Kalemim senin artık göster bana derinlik
Ben gönlümü sana verdim.
Aşkındayım, vazgeçilmez...
Aşkı bulutsuz yapan! Yağmursuz yalnız kaldım

Reklamsız eşiğinde maksuduna erenler
Eşiği geçen meczup aklını viran eder
Bilge geçer eren olur gönlünü viran eder.

Ne sorarsın şairi...
Eşiğinde kul köle
Aşkının tartısınca ozan öle, şair öle
İçerdeki meczup belli
Eşiği geçen deli
Ben gönlümü sana verdim
Yunus, Mevlana veli