EŞİĞİN ÖTESİNDE
Akşam usulca eşiğe sindi,
Avlu gölgeyle derinleşti.
Rüzgâr avludan geçti;
Adını kimse duymadı.
Çatlamış avuçlarımda
Bir ömrün sıcak izi kaldı.
Ne eksilen ekmeğe küstüm,
Ne geciken bahara.
Suskun bir çeşmeydi içim;
Su değil, zaman aktı.
Her damla
Sessizliğime karıştı.
Uzak yollardan dönen kuşlar
Kanatlarında akşamı taşıdı.
Ben, aynı çınarın gölgesinde
Mevsimleri dinledim.
Sonra anladım:
Taş da susar, su da...
İnsandan geriye
Bir eşiğin huzuru kalır.
YÜCEL ÖZKÜ
26 Temmuz 2026/18:11
Kayıt Tarihi : 1.09.2026 20:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!