Eren Çiçek Şiirleri - Şair Eren Çiçek

insan manzaralı
yıldızları sökülmüş bir otelin önünde
oyuncak satan tuhaf bir adam
dizleri yere değiyor
kaldırımda arabacılık oynuyor sanki
bir elinde köpük çıkartan balonlar

Yaşarken intihar edemediğimi fark ettim

Bugün kendimi yanan bir mumun eriyen ışığına asacağım

Ve daha bir çok öncesinde hiç duymadığım şarkılar söyleyeceğim…

acemisiyim bacak atan adağın kurban edilişine

afife bir kadının merdiven altlarında aforozlanışına

saçları ağıran hatunların ağıtları içimi yakar

Uyandığımda her şey gece gibiydi

Karanlık değildi aslında

Işıklar yansa da lambalar sönüktü

tren sesi duyuldu istasyonda

ellerini havaya kaldırıp benimle vedalaşma ne olur

dirseklerim değerse eğer vagona

Yere yaprak düşerse
Duyar bizim memleket

Yazdan kışa dönünce
Üşür bizim memleket

Yukarıda Tanrı var
Aşağıda insan
Sen Tanrı'ya dua et
İnsan kötü
Tanrı iyi

Durdurun şu kalbimi çalan kadını

Kaçmasına izin vermeyin

Ben vuruldum

biliyor muydunuz dostlarım
japon balığımın olduğunu
aklınızdan geçermiydi hiç
bir gün öleceği
duydunuz mu dostlarım
japon balığım öldü

güneş her doğduğunda bebekler de doğacaktı güneşi doğuran doğa oldu öyleyse doğa kadın olmalıydı kadın evrenseldir duygularım her kabardığında gözlerim ağlayacaktı duygularımı kabartan şey aşk oldu öyleyse aşk kadın olmalıydı kadın evrenseldir deniz her yükseldiğinde dünya ıslanacaktı dünyanın altını değiştiren varlık anne oldu öyleyse anne kadın olmalıydı kadın evrenseldir