Eren Çiçek Şiirleri - Şair Eren Çiçek

veli
veli
veli
veli
veli orda mı veli
iki tane ekmek

otuz yaşlarında yalnız yaşayan bir şair
yazdığı aşk mektuplarını yanlışlıkla kaybetmiştir
bulanın insanlık namına
belediye zabıta amirliğine getirmesi ilan olunur
ödül olarak
ömrünü verecektir şair

ne tuhaf hayallerimiz var
mutlu olmak gibi
aşık olmak gibi
yaşamak gibi
hayatta kalmak ne tuhaf öyle değil mi

kendini doğada buldun ot gibi yapayalnız korkularınla baş başa kaldın rutubetli mağaranın damlayan su sesinde kendi ayaklarının üzerinde durmaktan utanıyordun bir şeyler sarkıyordu vücudundan ölü gibi hayatsız çıplaktı duyguların aşk yoktu hayalinde sadece sevişmek vardı umudunda en büyük korkun en yüce Tanrı’n oldu ihtiyacın olan her şey yine o sonsuz alanda mevcuttu ölümlüydün kendini ölümsüz sanarak yaşadın can alıyordun hiç sorgusuz öldürdün kanı akarken etini yedin çiğ çiğ derisini yüzdün süt kokan ineklerin artık bu derinin altında hayvan yerine insan vardı elle tutamadın düşüncelerini gözle göremediğini fark ettin hayal kurunca duvara çizdiğin sözcüklerin yerini sözcükler alınca düşünebildiğinin üzerine düşünmeye başladın ilk kez uyanınca

gece olduğunda uyur gölgesi ağaçların zifiri karanlığın pençesine sığınır yorgunluk sandığın gibi değildir rüyalar uykun kaçtığında anlarsın güneşin sıcak konumunu aklına gelir kişiliksiz karabasan pencereden dışarı salarsın şeytanın kirli oyununu sarkar beyni vampirlerin kulaklarıyla yürür insan fenomeni mazereti hazır inanç yolcularının çöllerde kaybolur teslimiyetin eseri güzellik uykusundadır yeni yıkanmış zihinler çıplak mağarasında kılıf uydurur beyaz bedenine aşk kadınları gördüğünün ötesinde arar hikmeti var oluş tükenmedi ki yok oluşa inanayım siz kabul etmeyin gerçekleşmiş beyin ölümlerini ayinden önce yeşerecek kutsal tenim dallanacak kemiklerim kesilmiş gövdesine kavuşunca daha düşünebilir mi sanıyorsunuz çürüyen beyinler yaşamak istersin de sen şimdi ölüm ilanını duyunca diriliş… inanır mısınız yaprakların aşk mektuplarına

İnsan her an hata yapabilir
Hiç farkında olmadan küçücük bir karıncanın üstüne basabilir mesela
Yere tükürerek mahsun bir böceğin yuvasını bozabilir...

İnsan her an hata yapabilir

öpüşürken kaçmıştın boğazıma su içerken sordum seni sana susuyorum bakışlarımda gözlerinin rengi var uyurken gördüm seni rüyamda bir avuç senin hayalin var düşüncelerim bulanıyor insan kusuyorum avuçlarımda bir adım senin ayak izlerin var önünde diz çöktüğüm köklerim var gölgemde bir karış senin kabuğun var sesimde bir yığın senin çığlığın duruyor sevişirken kaçmıştın boğazıma bulutlara sarılırken gördüm seni burnumda bir avuç senin kokun var

İnsanlar birgün ölecek anne

Uykusunda bir sabah uyanamayarak

Baksa da gözleri göremeyecek hiçbir şeyi

yuh sana bre öküz
sıçtın evimin duvarına
sana ben söylemedim mi
ahırından çıkma diye
yuh sana bre öküz
kopardın halatını

insanlar sebep oldu dünyanın yamuk ve dönek oluşuna kutuplarda penguenlerin ayak üstü uçuşuna ceylanın matkattan vuruluşuna tüfekler sebep oldu insanın hazırol'da duruşuna bir bilsen eksenin ne kadar baş döndürücü olduğunu kendi etrafında dönen delilerden hiçbir farkı yok bu dünyanın ah! bir yakalayabilsem yıldızın kuyruğunu tasmasını ertesi gün çıkartacağım toprak… kemik atar üzerine aşka muhtaç kasabanın rahibeleri belki de hiç sevişmeden ölecek çıplak bedeninin sahibeleri sevişmeden ölmek diye bir şey var sanki ah bir bilsen aşkın ne kadar da baş döndürücü olduğunu uyumadan önce söndürülen gaz lambalarından hiçbir farkı yok bu aşkın ah! bir yakalayabilsem uzun saçlarını tokasını ertesi gün çıkartacağım çamur… leke atar üzerine suya muhtaç bataklığın sefaleti belki de hiç kurumadan çıkacak banyosundan domuzun adaleti özgürlük diye bir şey var sanki ah! bir bilsen bir bardak suyun ne kadar derin olduğunu insanlar sebep oldu bir kaşık suda boğuluşuna ayak üstü aldatılışına gözlerin tam da renginden vuruluşuna