Eren Çiçek Şiirleri - Şair Eren Çiçek

Ben belki senin kadar yalnız değilim

Senin kadar uzak

Senin kadar mutsuz

içindeki yalnızlığın okşa saçlarını
ama incitme
derin bir nefes alıp
kopar bahçeye ektiğin çiçekleri
can çekişen bir gülü arkanda saklayarak

içindeki yalnızlığın saçlarını okşa

ama incitme

derin bir nefes alıp

Bir adam gördüm markette

Yürüyordu sinsice

İnsana benziyordu

Doğman gerek
Uyuman gerek
Rüya görmen gerek
Hergün anne sütüyle beslenerek dönmez bu dünya

Emeklemen gerek

Şiir diye bunu yazdım
Ne tuhaf bir adamım ben

sesi gölgesinden girdi içeriye içerisi sıcak,dışarısı soğuktu sarhoş bulutların masmavi arka sokaklarından gelen gürültüsü duyuldu varoş mahkumlarının yas tutan gözleri tutuldu ağladığında gözlerinin kabuğu soyuldu volta atan soluğunun bakışları karardı mor dudaklarında hava karardığında denize olta atan elleri kırıldı avarelerin denize taş atan bilekleri kesildi yeni etme sevgililerin yağmurun altında sevişmek yasaktı bu şehirde öpüşmesini sadece onlar becerebilirdi ‘onlar…’ diyorum onlara çünkü onlar on kişilerdi dünyanın sahipleriydiler yağmur daha en başından beri kabul ettirmişti kendisini yeryüzüne toprak canına susamıştı gökyüzünü terk ettiğinde sırtında bir tek ceketi vardı yeryüzünün iç cebi aşka susamıştı dış görünümü önemli değildi kırışıklığının karabulut,karatabut,karatoprak hepsi birer iftiraydı dünyaya atılan suyu sıkılmış çamurdular yağmurun altında yürümek yasaktı bu şehirde koşmasını sadece onlar becerebilirlerdi ‘onlar…’ diyorum onlara çünkü onlar on kişilerdi dünyanın sahipleriydiler ağladığımızda bir tek onlar gülüyorlardı sadece kendilerini düşünüyorlardı ‘onlar…’ diyorum onlara çünkü onlar on kişilerdi dünyanın sahipleriydiler

Dokundum sana

Öptüm dudaklarından

Ebe değilim

ebeme küfretmeyin Tanrı’dır benim ebem beni ebem doğurmadı ama ilk kez o tuttu elimden ve ben ebemin kollarından baş aşağı sarkarken babam gururlanırdı benden: ‘oğlum oldu...’ diye sonra annem çığlık atardı aniden erkenden doğardım rahminden beni ilk kez babam doğurdu!

şiir yeyilmez
şiir içilir
şarap değildir şiir
ekmek arası pilavdır