Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

İçindeki dipsiz kuyudan şiir
Çıkarmak nasıl da zor oluyormuş
Yaşadıysan eğer keramet sihir…
Dökülür candan bir damla varoluş
Söküldükçe taşlar yosun tutmuş

Bulandı berraklığı zihnin dolambacında;
Sana iltifatların göz kamaştıran kaynağı…
Tükendi çarelerim, yıkıldı barınağı;
Ruhumu besleyen o ilkbahar akşamında…

Ulaşır mı bilinmez sana açık yollarımda,

İnsan şair olunca başka âlemde yaşar.
Gördükleri hayaldir kelebek kanadında,
Rengârenk çiçeklerle oynaşır ilkbaharda,
Yaprak gibi savrulur kederli sonbaharda,
İçine kapanınca, kabına sığmaz coşar.

Elin mi titriyor tutunca kalemi
Dağarcığındaki sözler tükendi
Sen değiştin dünya sensiz döner mi?
Geçmiş şimdileyin uzak bir yerdi

Şiir mabedinden kovulma korkun

Hayat dediğimiz şey
Meğer ne kadar boşmuş
Sensiz anlamsız her şey
Gönlüm senle doluymuş

Bu hasret dayanılmaz

Sar beni kollarına
Rüyadan uyanayım
Gül saçtım yollarına
Kokunla can bulayım

Bakışın şimşek gibi

Bana bir haller oldu
Kapıldım girdabına
Bakışların yol oldu
Gönlümün mihrabına

Bundan sonrası: umut

Sanma ki unutulur
Kalpte hicran yarası
Elbet karşılık bulur
Yedi kat gök arası

Olmayınca olmuyor

Karşıyım, hükümlü cümleler kurmaya
Elimde değil tutamıyorum kendimi
Şiirden ne kadar da uzaklaşılıyor oysa

(Bu girişten şiir çıkar mı bilemiyorum)
Sözü sevdaya getireceğim besbelli

Çok güzel yazıyorlardı, hepsini okudum.
Şen şakrak parıldayan imgelerdi onlar.
Beynin dolambaçlarından akan kelimeler,
Yüklemsiz tümce olup önüme düştüler.
Taş duvarların üstüne dökülen yağmur,
Boş asfaltlardan yansıyan fersiz ışıklar,