Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Sonbahardı, kırıldı kolum kanadım,
Sen gelmez oldun tükendi umudum.
Nice baharlar geçti kalmadı takatim,
Göçmen kuşlardan haberin sordum.

Bilmem hangi mevsim kavuşturur seni,

Karşıyım, hükümlü cümleler kurmaya
Elimde değil tutamıyorum kendimi
Şiirden ne kadar da uzaklaşılıyor oysa

(Bu girişten şiir çıkar mı bilemiyorum)
Sözü sevdaya getireceğim besbelli

Çok güzel yazıyorlardı, hepsini okudum.
Şen şakrak parıldayan imgelerdi onlar.
Beynin dolambaçlarından akan kelimeler,
Yüklemsiz tümce olup önüme düştüler.
Taş duvarların üstüne dökülen yağmur,
Boş asfaltlardan yansıyan fersiz ışıklar,

Özledikçe depreşir yürekler ağlamaklı
Ülkeler ayırıyor bizi kilometreler
Hep bir yolculuk heyecanı sarar telaşlı
Ayrılık sen türkülerde değilmişsin meğer

Adı hasretmiş kanayan yara dokundukça

Yağmurun ayak sesidir rüzgâr.
Takar peşine boz bulanık bulutları,
Hazan gözyaşı olur basınca efkâr.

Kızılca kıyamet kopacak sanki
Enikonu kararsız duruyor bak,

Efkar bastı gönlüme
Umut,mutluluk nöbet değiştirdi
Hüzünle

Oysa acizliktir karabasan
Mevsim olsa da hazan

Yaşamak:Hissetmektir,
Renkli düşler görmek,
Grileri keşfetmektir.

Yaşamak:Sanılanın aksine;
Tıka basa tüketmek hiç değildir.

Eskiden aşklar vardı /şimdi ne oldular
Ucu yanık mektuplar yere düşen mendiller
Gökyüzü gibi büyütülen sevgiler
Ulaşılmazdı saygıdeğer her daim kibar

Eskiden aşk şiirleri vardı/şimdi ne oldular

Her yeni güne umutla başlamak
Şiirle yeniden doğmak kolay mı sanırsınız
Yazacak bir şey bulurum diye beklemek
Aklınızdan hiç çıkmayan;
Sizi siz yapan yanılgılarınız
Ki onlarsız yapamamak, onlarla;

İyi dinle sesini
Derinliklerinden
Gelen boşluğun
Bilisiz esrikliğini
Duyacaksın...
Yetkin ağızlardan