Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Ayrılık mevsimidir şu sonbahar,
Hicranla düşer dalından yapraklar.
Toprak anadır o bağrına basar,
İçinde gizlidir yeni başlangıçlar.

Değişmek kolay değil ki keşke’siz;

İşte size iki şiir konusu
Birincisi kentsel yabancılaşma
Diğeri bastırılmış aşk duygusu
İlkinde kadim bir yalnızlık gizli
Ötekinde hiç mi hiçlik kaygusu

İnan sana çıkıyor bütün yollar
İvintisi kederli çağlayanım
Engel olsa da tekmil akarsular
Senle doğdum sana kavuşmalıyım

Yönümü çizmişim evvel ezelden

İnsanoğlu bir şeydir olamaz duygusal nesne
Mutluluğu sorarken köşe başı kaos içinde
Yaşam doğrusal değil çoğu zaman zikzaklı
Zincir -süreç kopar meyeleder düzensizliğe

Anlamlı,değerli hssedebilmek başarı kıstası

Ben seni senden daha yakın hissetim kendime
Her sabah uyandığımda kulaklarımda sesin
Dokunamasam bile aşinayım ellerine
Acep beni hatırlar mısın nerde kiminlesin

Vazgeçtim sen olmayınca dünyevi zevklerden

Yalını seçmek midir her zaman ussal olan
Yoksa karmaşığı mı denemek öncelikle
Hangisi doğrulara varmak kestirme yoldan
Gerçeğin kapısını aralamak sevgiyle

Ortak konumuz şiir ele alındığında

Dışarıda yağmur/sessiz
Sense
Düşlerinin hapsindesin
Kışlarını bilmediğin
Şimşeklerin kıvılcımlarını
Yamalı asfaltlarından

Umudu kestim senden teslim oldum sonunda.
Karanlıkta titreyen mum alevi gibidir,
İçe kapanan ruhum mutantan şatosunda;
Kara zırha bürünmüş şövalye giysilidir.

Kalesi düşürülmüş, yaralanmış gönlünü,

Dağılınca teneffüs çığlıkları:
Vehim bir telaş sarardı birden;
Tarifesiz yolculuk başlardı sanki.
Şehrin ıpıssız varoşlarına inmeden.
Usulca yanaşan taşıtların ışıkları:
Yalnızlık yansılayan spotlardı;

Ayak sesini dinlerim yaklaşan baharın
Habercisidir çalkanan duyguların
Sözler düşmeye başlar kalemin ucundan
Keyfini yaşarım bu mutlu başlangıcın