Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Yaz güneşinin parlak haresi
Küçüldükçe her gün zaviyesi
Mazide kaldı yârin busesi

Usul adımlar yankı sesidir
Koyulaştıkça renkler değişir

İşte size iki şiir konusu
Birincisi kentsel yabancılaşma
Diğeri bastırılmış aşk duygusu
İlkinde kadim bir yalnızlık gizli
Ötekinde hiç mi hiçlik kaygusu

Yenilenmeli sil baştan
Özgün söylem bulmalı
Sesi hoş gelmeli uzaktan
Davul değil ney olmalı

Boşalmalı dizginlenmeden

Kısacık ömrüme sığdıramadım seni
Dolup taştın içime mahvettin beni
Hatırlar mısın bilmem, bırakıp giderken
Alnına bıraktığım o son busemi

Nedir o yolcuları birbirine benzetir
Uykusuz gecelerin melül bakışları
Motor uğultusunda dalıp giden
Farların aydınlattığı zulmettir
Ürpertili sessizliğin karşıladığı
Zorunlu ihtiyaç molası mekânlar

Baharı beklerken çok masumlaştın,
Umut doluştu bak gökyüzünde…
Yine unutuldun bu son mevsimde,
Nerede dostların, nerde yoldaşın…

Sağlam arkadaşlar dağıldı gitti,

Baharı beklerken mahzun pencerede,
Umut doluşur güneşle gök kubbede.
Ne bir dost ne sevgili ne de can yoldaşın;
Yolunu hatırlamaz bu son mevsimde

Ayak sesini dinlerim yaklaşan baharın
Habercisidir çalkanan duyguların
Sözler düşmeye başlar kalemin ucundan
Keyfini yaşarım bu mutlu başlangıcın

Ben seni senden daha yakın hissetim kendime
Her sabah uyandığımda kulaklarımda sesin
Dokunamasam bile aşinayım ellerine
Acep beni hatırlar mısın nerde kiminlesin

Vazgeçtim sen olmayınca dünyevi zevklerden

İnsanoğlu bir şeydir olamaz duygusal nesne
Mutluluğu sorarken köşe başı kaos içinde
Yaşam doğrusal değil çoğu zaman zikzaklı
Zincir -süreç kopar meyeleder düzensizliğe

Anlamlı,değerli hssedebilmek başarı kıstası