Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Kuş uçumu gel bana
Mesafelerkısalsın
Hasretinle sarbeni
Kıskananlar çatlasın

Kulak asma yalana

Gidimli yol izlenecek başlık atınca
Önce şu sorular sorulmalı
Yalnızlığın kentselleşmesi mi
Yoksa kentin yalnızlaştırması mı
Olgu mu indirgeme mi
Nerden bakarsan bak doğru

Hep anımsarım o sabahları
Uykusuz üç-beş nöbetlerini
Taşra kentinin gönül sırları
Vahamet sarmış tepelerini

Ara sokaklar hiç unutulmaz

Hangi yalnızlık senindi
Uzak kasabanın arastasında unuttuğun mu?
Yakın kentin kalabalığına karışıp
İzini kaybettirdiğin yasak aşkın

Elleri üşümüş büzgüsü yarım eldivendi

Bir dağ evi düşlerim;
Ahşaptan
Şöminesi önünde sere repe uyumak,
Doğa ile sarmaş dolaş olmak

Şimşeği odamı aydılatınca;

Ellerim seni arıyor
O sımsıcak tenini
Gözlerim seni soruyor
Ufukta kayıp resmini
Sana dönüş yolum kapalı

Mutluluk ve hüzün köşe kapmaca
oynuyor içimizde
sobe diyen kazanaıyor muzipçe
mutluluğu kaybetme telaşıyla
mutsuzluğu sobeleyememek niye
Eğer mutluluk dengede kalabilme başarısı ise

Kanımızı kaynatan ah şu yazlar,
Gönlümüzden silinmez izi.
Soğuk kışlarda en titrek akşamlar,
İçin/ için ısıtır düşlerimizi…

Sere serpe uzanılan kumsallar,

Acı yüklü omuzlarım ağır,
Merhem bulunmaz yaralarıma.
Yardan ırak yaşıyorum amma,
Çekilmiyor böyle bin bir kahır.

İsyan edemem ruhum darılır,

Her şey birbiriyle bağlantılı
Nefes almak düş kurmak yaşamak
Doğa ile iç içe var olmak
Aşk yanıltıcı bazen saplantı

Ayrıştırmak gerekirse eğer