Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Hangi yalnızlık senindi
Uzak kasabanın arastasında unuttuğun mu?
Yakın kentin kalabalığına karışıp
İzini kaybettirdiğin yasak aşkın

Elleri üşümüş büzgüsü yarım eldivendi

Hep anımsarım o sabahları
Uykusuz üç-beş nöbetlerini
Taşra kentinin gönül sırları
Vahamet sarmış tepelerini

Ara sokaklar hiç unutulmaz

Bir dağ evi düşlerim;
Ahşaptan
Şöminesi önünde sere repe uyumak,
Doğa ile sarmaş dolaş olmak

Şimşeği odamı aydılatınca;

Ellerim seni arıyor
O sımsıcak tenini
Gözlerim seni soruyor
Ufukta kayıp resmini
Sana dönüş yolum kapalı

Gidimli yol izlenecek başlık atınca
Önce şu sorular sorulmalı
Yalnızlığın kentselleşmesi mi
Yoksa kentin yalnızlaştırması mı
Olgu mu indirgeme mi
Nerden bakarsan bak doğru

Nasıl geçtiydik o granit kayalar arasından
Temmuz güneşinin yaz/avaz kızgınlığıyla
Apansız uçurumdan sarkan ölgün deniz
Mavi/Yeşil gözerimi uzaklaşırken sonsuza

Özgürlük türküleri söylerken kahkahayla

Her şey birbiriyle bağlantılı
Nefes almak düş kurmak yaşamak
Doğa ile iç içe var olmak
Aşk yanıltıcı bazen saplantı

Ayrıştırmak gerekirse eğer

Mutluluk ve hüzün köşe kapmaca
oynuyor içimizde
sobe diyen kazanaıyor muzipçe
mutluluğu kaybetme telaşıyla
mutsuzluğu sobeleyememek niye
Eğer mutluluk dengede kalabilme başarısı ise

Acı yüklü omuzlarım ağır,
Merhem bulunmaz yaralarıma.
Yardan ırak yaşıyorum amma,
Çekilmiyor böyle bin bir kahır.

İsyan edemem ruhum darılır,

Kanımızı kaynatan ah şu yazlar,
Gönlümüzden silinmez izi.
Soğuk kışlarda en titrek akşamlar,
İçin/ için ısıtır düşlerimizi…

Sere serpe uzanılan kumsallar,