Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Bahtı karayım evvel ezelden
Kaderim buymuş ne gelir elden
Yazmış seni bana Mevlam,beni
sana,ana rahmine düşmeden

Sen benim püsküllü belam gibi

Hava mutedil
Kalbime girdin apansızın yine
Hücrelerime yerleştin iyice
Sesini duyuyorum,
Bana seslenişini uzaklardan,
Çok öncesinden

Gözyaşlarım mürekkep olur
Yetmez sözcükler,renkli düşler
Defalarca imbikten süzülmüş,
Suyunun suyu imgeler

Bir satır konar,bir satır uçar,

Aşk dediğin zamana karşı koyabilmektir
Sevgiyi her dem canlı yüreğin köşesinde
Açmaya hazır gonca misali büyütmektir
Küllenmiş bir ateşin akkor beklentisinde

Zaman acımasızdır unutturmaya çalışır

Vazgeçtim dünyanın
Sözüm ona nimetlerinden
Yelken açtım aşka
Pupa yelken.
Nice ıssız adalar dolaştım,
Keşfedilmemiş,balta girmemiş

Adını yazdım ben kumsala duygularımla,
Güneşin gezdiği sulara öğle vaktiydi.
Alargada boğuştum azgın fırtınalarla,
Zalim dalgalar aldı seni beni mahvetti.

Peşine düştüm çaresizdim yalnız başıma,

O sabahlar hiç unutulmaz
Akşamdan uykusuz özlemler
Taşra kentinde dizili kederler
Vahametin çığlığı duyulmaz

Bir yanlışın peşinden giden

Neydi o gençliğin bir zamanlar
Ressam olmak için yanıp tutuştuğun
Aklında fikrinde hep resimli rüyalar
İstanbul/Fındıklı’da fena vuruldun
Son bir umut Tatbiki Güzel Sanatlar

Onca bahar geldi geçti yeşillendi dallar
Gönlümde kımıltısı seninle soldu yapraklar
Sen gelmedin hasretinle kavruldum ah yar
Dört mevsim bir mevsime sığdı o da sonbahar

Hatırla ayrılırken gözlerimdeki o istifham

Ben sensiz hiç,olmadım
Yılları hiç,saymadım
Kalbim hiç boş,kalmadım
Ben sensiz hiç,caymadım

Ben sensiz hiç,onmadım