Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Tozlu raflar, eski bir kutu
İçinde saklı çocukluk umudu
Siyah beyaz bir karede gülüşüm
Sanki dün gibi o güne dönüşüm

Bir zamanlar sendin benim her şeyim
Kesildi sayende bütün nefesim
Şimdi ise yabancı, uzak birisin
Kalbimin içinden silinmelisin

Verdiğin sözleri rüzgar savurdu

Beni buraya kapattılar
Dünyadan uzağa attılar
Hayallerimi kararttılar
Güneşimi de çaldılar

Deli gömleği sırtımda dar

Bir zamanlar güneş doğardı bize
Şimdi karanlık çöktü kalbimize
Yıktın hayalleri, savurdun küle
Döndürdün ömrümü dertli bir dile

Sözlerin silahtı, bakışın kurşun

Dar geliyor bu şehir, nefesim kesiliyor
Gittiğim her yol sanki çıkmaza giriyor
Kendimi bıraktım, senden geçemedim
Karanlık sularda yolumu seçemedim

Tut elimden, çek çıkar beni derinden

Sözler hep büyük, laflar çok derin
Herkes bir usta, sanki her yerin
Bakınca aynaya, yüzler yabancı
Bu sahte duruşlar, kalbe bir sancı

Herkes adamlık dersi veriyor

Yorgun adımlarla yürüdüm yolda
Umutlar tükendi sağda ve solda
Bir cevap aradım geçen yıllara
Bakmadım arkamda kalan yollara

Bazen bir yük biner yorgun omuza

Lambalar söndü, sokaklar dar
Gönlümde bitmez bir efkâr var
Cebimde umut, elimde kadeh
Yine mi hüsran, yine mi keder

Bir dilek tuttum, içimde saklı

İçimde bir dünya, kapıları kapalı
Dışarıdan bakınca her şey çok yaralı
Söylediğim her söz yanlış bir durak
Yakın olmak isterken her yer çok uzak

Zordur insanı insana anlatmak

Gece çöktü sokaklara
Adın kaldı dudaklarda
Sensiz geçen her dakika
İçim yandı karanlıkta