Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Bir başına yürüdüm,
Karanlık sokaklarda,
Her adımda bir sınav,
Her düşüşte bir haykırış.

Yıldızlar bile söndü,

Gece çöktü yine şehre sessizce
Gözlerim daldı gökyüzüne gizlice
Herkes uyurken ben uyanığım
Kalbimde bir umut, sana yanığım

Kapıyı vurup da çıkarsın sanma
Yalan vaatlere sakın inanma
Yolun açık olsun, git güle güle
Düşersin sonunda dilden dile

Bir gün çekip gidersen uzaklara

Bir on kasım sabahı hüznün rengi soldu
Matem oldu sardı her yeri
Büyük milletin yüreğine ateş düştü
Kaybettik seni, ey ulu önder

Bir çocuk daha, sessiz uyur,
Gözlerinde korku, içi burkulur,
Ellerine, kirli bir dünya vurur,
Bir masum daha hayattan savrulur.

Kadınlar susar, bağırır içten,

Karanlık sokaklar, soğuk bir gece
Cevapsız sorular, her şey bilmece
Yürüyorum yolda, cebimde hayal
Gerçekler sert ama kuruyorum masal

Bir umuttur yaşamak, her gün yeniden

Güneş doğunca ya da batınca
Hayat bizi bazen yanıltınca
Bir telefon kadar uzağım sana
Anlat derdini, güven sen bana

Kader yazsa da zorlu yolları

Eşyalar duruyor, sen yoksun artık
Kalplerimiz darmadağın ve yırtık
Küçük eller tutuyor elimi
Kimse bilmez benim şu halimi

Gittin ya arkana bakmadan öyle

Biz iki kişiydik, bir yola çıktık,
Ne yağmur dindi ne de fırtına
Sevdadan ördük yüreklere tahtı,
Birbirimize sarıldık, aşka inandık.

Sabahın köründe yollara düştük
Bazen yorulduk, bazen de küstük
Notlar, ödevler, bitmez dertler
Yanımdaydı hep o güzel kalpler

Akademik yükler bükse de beli