Elimde olsa bir avuç denizle yaşardım belki umutsuzluklarımı,
Çaresizce yeniden yeni bir yepyeni bulur kendi kendimin kendisi olurdum
"Hani o bırakıp giderken seni,
Bu öksüz gönlümü yakmayacaktın." siteminden ileri gidemedim zaten;
Bana anlamsız gelen yahut hafızama kaydedilmeyen tüm eskilerin aksine eskileri eskiten ne varsa yükledim bavuluma
Ve şöylemesine mavimsi kahverenginden hallice yaşantıların üstüne,
Gözlerim kayıp bir yorgun gibi
Dinmiyor mevsim kalıntılarının hezeyanı
Sanki kapansa göz kapaklarım
Yeniden bir esinti başlıyor rüzgârlarınla
Belki akıl sükûnet içinde
Ölüm,
Şimdiden ölüm
Tam da yirmi sekizinde
Yahut kimliği belirsiz bir zaman diliminde,
Yalnızca,
Bir kez daha kaybediş
Sürekli ve ansızın
Kaybolmakla geçer bütün sızlamalar
Ayrılmaz bedenden ruh
Ve aynı ölümsüz yakarışlar
Yalnızlık bırakır kendini dünyanın en güzel sonuna,
Ölüm bir anda gelir...
26 AĞUSTOS 2015 -ankara
Azıcık rutubetli
Ve zamansız aralıklı
Kaybolmuş bir kelimeler bütünüdür mısralar
Gülümsemek hep sonradan gelir
Yalnızlıkla eş değerdir
Aslında bu kadar dillendirmezdim
Üç beş süt beyazı kıvamındaki seremoniyi
Ama yalnızlık ikna etti sıradan kimliğimi
Belki dedi,
Belki bu sefer talihi değişir suçlu ve/veya azıcık olsa suçsuz gönlünün
Yoksa fahişevari bir kalıntı kalacak bir kenarında yaşanmışlıkların
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!