Sen,
Umut ederken bile kayıp ettiğim düşlerim
Ellerimin arasında kalmış gibi ellerin bir sokak kaldırımında
Yoksa titrek mısralar mı haykırıyor ismini?
Mevsimlerin suçu yok
Onlar sadece sıradandı...
Güzel bir hece ile başlasam cümleye
Ya da karanlığın adıyla
Hani bıraksam kendimi boşluğun da boşluğuna
Elveda demekle yetinmesem
Hangi harf olduğunu bilmediğim bir paragraf bölmesinde aynı hatıranın eşiğinde savrulsam
Kelimeleri seçsem
Gözlerim bir hayal ürünü aşkın karmaşasında
Deniz kenarında mavimsi yaz akşamlarında ayrı bir kimliğe bürünür
Gündüze ulaşma ümitleri...
Mevsimidir bu şehrin
Kayıp adresli mahallelerindeki akşam sohbetlerinin
Yalnızlık konulu bir senaryo sunar bana
Kibriyle kaybolan belaya nazır hüzünler bilirim,
Mahallelerde sokak aralarında gizlenmiş yüzü başka semte dönmüş çocuklardır onlar...
Anlamsızca yeni trajediye göz yuman diş çürüğü rengindeki paradokslar vardır hem de
Yahut çaresizliği kendine dert edinmiş birkaç nefesi kalmış insancıklardır onlar...
Yenilgiden uzak duramayan henüz yalvaranlar mı yoksa?
Şimdiki zamanda geçmiş zamanın eklisine maruz kalan can kırıntılarıdır onlar...
Ben sadece keyfî bir söylemle son elvedada buluyorum kendimi
Yudumlarken kahve telvesinin eşsiz sıradanlığını,
Aldığım nefesler duman esaretinde...
25 EKİM 2015 PAZAR
Hüzün,
Beklenmedik son gibi duruyor gözlerimin önünde,,,
Hüzün,
Gülümsemek için sebep bulamayanlar için ayrılıktan bir sonraki evre;
Veda için söylenen tüm kelimelerin sonuna nokta konur,
Denizin kenarında
Ufacık bir mısra kadar ürkek kuşlar
İkindi vaktinin serinliği çökmüş dağlarına
Ve ovalar alabildiğine kumral
Memleket kadar sessizce gülümsüyor
Bana aciz kalmış bir yol üstü mola yeri
Yalnızlık…
İçi boş bir kavram
Sadece gereksizse güzeldir
Kimse olmaz yanında
Şöyle bir kafa dinlersin
En samimi dostun çağırır seni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!