Çocuk, ne kadar güzel gülümsüyor değil mi?
Çocukluktan mıdır nedir bilmem
Çocukken gülüyormuş insan
Halbuki en çocuk halimde bile ben gülümsemek için alamadım nefesimi
Ve bütün dahiliğimi çocukken harcamışım.
Kurdum cümlelerimi
Ne kaldı ki geride?
Ne var yazmadığım?
Çaresizliğim mi?
Yalnızlığım veya hayattan nefret ettiğim mi?
Ne anlatabilirim daha?
Konuşkan bir ihtiyar genç
Anlaşılması olanaksız bir lisan
Kalıplarını kırmaya yönelik hareketinde destek arıyor
Belki bu yüzden sorguluyor
Konuşkan bir ihtiyar genç
Yürüyorum korkusuzluğa
Karşılanması olanaksız bir tavırla
Belli ki özleniyor geçmiş
Sorgusuz davranıyorum
Ya da sorgulanması gerekenler yok ortada
Sessiz bir yürüyüş var derinden
Gizlediğimiz bütün gizemlerin anısına
Yeniden geliyor bir varoluş senfonisi
Haykırışlar geliyor kayıp ülkenin varislerinden
Diriliş var ki kaybetmedik benliğimizi
Sanki bir nida yükseliyor
Merhaba yeniden sevgili dostlarım;
Çok oldu görüşmeyeli
En son salkımlı bahçedeydi görüşmemiz
Haliniz hatırınız sorulmaz olmuş
Malumun ilanı gibi olmuş bu da
Halbuki vedalaşmamız o kadar naif
Başkasına başka bir başka ile bakmak kadar hüzün yineler kendini,
Kimse olmak ne zormuş...
Sen sana benzeyemeyecek her güzelliği yeniden hatırla,
Belki o zaman Masumiyet sadece kırıntı olarak kalır...
Simsiyah bir gündüzdü
Şöylemesine karanlık
Vücutlar ateşli
Bir bakıştı
Bir deprem için gerekli olan
Ne kadar vazgeçmek olsa gönülde
Ne güzel gülüyordun oysa
Sessizlikte yalnız bir sokak şarkısının tınısında...
2 EKİM 2015-ankara
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!