Eleştiremiyoruz kendimizi.
Yalnız kalmaktan, işsizlikten,
Parasız kalmaktan,
Kısacası korkuyoruz yaşamaktan.
Metrobüsteyim I
"Biraz daha sıkışalım..."
Diyen yine bindi.
Biri inerken üç kişi bindi,
Metrobüs, nefes almayı unuttu.
O DA YAŞAMDI
Bilmem ki, nereden başlasak!?
Umutlara mı, yoksa hakikati arayan hayallere mi ağıt yaksak?
Mevsimlerden nevbaharı anlasak,
Haftalara, yoksa aylara mı ağıt yaksak?
UMUTLARIN ÖYKÜSÜ
Küçücük umutlarını avuçlarında büyütüyordu.
Gelecek, maziye hayran; bugün de yarına.
Traktör, harmanda umutları pekiştiriyor.
Ve beklenen an: hasat zamanı.
Bitmiyor zaman, tükenmiyor saatler, anne.
Şafak azaldıkça dertler çoğalıyor.
Hatıralar yeniden canlanıyor,
Karamsarlık yaşam şekli oluyor, anne!
Ne zaman başımı yastığa koysam,
İNSAN
İnsan, üç beş damla su,
Ve bir avuç toprak.
Güldü, ağladı; hiç durmadı insan.
Tek derdi Hakk’ıyla yaşamaktı; yaşadı insan.
Karamsarlığı bin kere yazmaktır,
Bir kez ölümü yaşamak.
Açmayan, açıp da solan çiçekleri,
Sevgiyle sulamaktır yaşam.
Şekerin çayda eridiği gibi,
İlk gün çekingen tavırlarla yaklaşırsınız,
"Öğretmenim," demekten utanırsınız.
Koşar, oynar, gülersiniz mutluluktan.
Bazen bir şekere, geleceği değişirsiniz.
Alınmayan bir oyuncak için,
İçin için ağlarsınız bazen.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!