Metrobüsteyim 1 Şiiri - Emin Keven

Metrobüsteyim I

"Biraz daha sıkışalım..."
Diyen yine bindi.
Biri inerken üç kişi bindi,
Metrobüs, nefes almayı unuttu.

Sabahın mahmurluğu,
Akşamın yorgunluğu...
Herkes bir yere yetişiyor;
Kimse kimseye yetişemiyor.

Bir genç,
Zor bulmuş bir koltuk.

Tam gözlerini kapattı ki;
Kucağında çocuğuyla bir anne,
Bastonuna yaslanan bir dede,
Ayakta güçlükle duran bir hasta...

Görmedi.

Daha doğrusu,
Görmemeyi seçti.

Kulaklık kulakta,
Gözler kapalı...

Uyku değil bu;
Vicdanın kestirmesi.

"Ben de para verdim." dedi içinden.
"Sen de verdin."

Doğru...

Aynı bileti aldınız belki;
Ama aynı terbiyeyi
Herhâlde alamadınız.

Metrobüs birden sessizleşti.
Kimse bir şey demedi.
Ama bakışlar,
En uzun cümleleri kurdu.

Ne garip...

Bir koltuk küçücük;
İnsanı da küçültebiliyor.

Oysa yer vermek,
Bir koltuk kaybetmek değil;
Bir gönül kazanmaktır.

Bugün baston tutan o amca,
Yarın sen olabilirsin.
Bugün ayakta bekleyen o anne,
Yarın senin annen olabilir.

Düşmeyen yalnız Allah'tır.
Gerisi, bir gün mutlaka
Bir başkasının eline bakar.

Haydi genç...

Kalk o koltuktan.

Belki ayakta gidersin;
Ama vicdanın,
İlk defa rahat oturur.

Emin KEVEN
2013