Üniversite Yılarına Veda Şiiri - Emin Keven

Üniversite Yıllarına Veda

Bir gün elbet veda edeceğiz üniversite yıllarına.
Ve bizden sonra,
Bitmemiş birkaç şiir kalacak geriye.
Belki de bizi en çok onlar anlatacak;
Koridorlarda yankılanan seslerimiz,
Sıralarda unuttuğumuz gülüşlerimiz,
Ve sessizce bizi bekleyecek hatıralarımız…

İnsanca yaşamak şu âlemde,
Çocuklar gibi gülebilmek…
Hem geçmişte hem gelecekte,
Şu fâni dünyada.
Ve inanıyorum;
Burada güldüğümüz gibi,
Gideceğimiz şehirlerde de,
Kuracağımız yeni hayatlarda da
Gülmeyi sürdüreceğiz inşaAllah!

Güzeldi…
Neylî de Neylî soruları da güzeldi,
Sadık Hoca da…
Çetişli Hoca da… Ve onun gönlümüze işlediği Mona Rosa da…
Her biri, ömrümüze ayrı bir renk,
Ayrı bir mâni kattı.

Kelebekler gibi üç gün değil,
Tam dört yıl yaşadık aynı şehirde.
Aynı koridorlarda yürüdük,
Aynı sıraları paylaştık.
Sevgiyle, coşkuyla,
Şakayla, sınavlarla,
Osman Hoca'nın tebessümüyle…

Bir ağacın gölgesinde,
Kim bilir kaç kez ömrü konuştuk.
Kaç kez gençliğimizi sorguladık.
Bazen bir çay bardağında,
Bazen bir şiirin kıyısında,
Hayatı yeniden öğrendik.
Belki bir gün,
Bütün bunlar tatlı bir hatıra olacak.
Belki bir tebessüm…
Belki de göz pınarında usulca bekleyen bir damla…

Gidiyoruz…
Ama geride umut bırakmıyoruz.
Onları da yanımıza alıp
Yeni umutlara doğru yürüyoruz.
Artık güneş,
Başka şehirlerde doğacak.
Başka pencerelerden bakacağız hayata.
Ama aynı gökyüzünün altında
Yine birbirimizi hatırlayacağız.
Belki bir garip bizi hatırlayacak.
Belki ismimizi anıp dua edecek.

Belki de kimse ağlamayacak…
Doğrusu bundan da emin değilim;
Adımdaki Emin kadar emin olabilseydim…

Ve dönüyoruz geldiğimiz yere,
Belki de yeniden başlayacağımız yerlere.
Gün batarken…

Arkamızda kahkahalar bırakacağız.
Biraz muziplik,
Bir bardak çayın etrafında uzayan sohbetler,
Bitmesini istemediğimiz ders araları…

Ve Özkanlar, Mehmetler, Mustafalar…
Muratlar, Ayşegüller, Hasanlar, Hacerler…
Muharremler, Arifler…
Yeldalar, Gönüller…
Gülşahlar, Sevgiler, Sümeyralar…
İsimler çoğalacak belki;
Ama dostlukların değeri hiç eksilmeyecek.

Önümüzde uzun yollar var.
Meslek hayatı…
Yeni şehirler…
Yeni insanlar…
Belki bir yuva,
Belki çocuk sesleri…
Belki de yeniden öğrenci olduğumuz bir hayat…

Koridorlarda yankılanan ayak seslerimiz,
Bir gün sessizliğe karışacak.
Sıralar yeni hayalleri ağırlarken,
Biz eski hatıraların misafiri olacağız.
Meğer insan, bir binaya değil;
Birlikte geçen zamana bağlanıyormuş.
Ne çok hayal bıraktık sınıf pencerelerinde.

Ne çok kahkaha ilişti kampüs yollarına.
Bir çınarın gölgesinde edilen sohbetler,
Bir ömre sığmayacak kadar derinmiş meğer.
Diplomalar değil;
Paylaşılan ekmek,
Edilen dua,
Kurulan dostlukmuş
İnsanı mezun eden.

Şimdi ayrılık vakti…

Ama biliyorum ki hiçbir veda,
Aynı gökyüzüne bakan yürekleri ayıramaz.

Yıllar geçecek.
Saçlarımıza ak düşecek.
Belki birbirimizi uzun zaman göremeyeceğiz.

Ama bir gün,
Bu kapılardan yeniden içeri girersek;
Koridorlar bizi tanıyacak önce.
Sonra sınıflar…
Sonra sıralar…
Ve en sonunda,
Gençliğimiz sessizce omzumuza dokunacak.

İşte o zaman anlayacağız;
Üniversiteden değil,
Bir binadan değil,
Bir şehirden hiç değil…

Ömrümüzün en güzel mevsimine,
Birlikte büyüdüğümüz yıllara,
Dostluğu öğrendiğimiz günlere,
Bir ekmeği, bir çayı, bir gülüşü paylaşabildiğimiz anlara,
Neyli konulu derslere, Sadık Hoca'nın nasihatlerine,
Çetişli Hoca'nın gönlümüze bıraktığı şiirlere,
Osman Hoca'nın tebessümüne,
Kampüs yollarına, koridorların sesine,
Ve isimleri tek tek kalbimize yazılmış bütün arkadaşlarımıza…
Veda etmiş olacağız.

Fakat biliyoruz ki;
Bazı vedalar ayrılık değildir.
Bazı şehirler insandan çıkmaz.
Bazı sınıflar boşalsa da gönülden silinmez.
Ve bazı insanlar,
Bir ömür boyunca "sınıf arkadaşım" olarak değil;
Hayat arkadaşlığımızın en güzel hatırası olarak kalırlar.

Emin KEVEN
19.09.2002