Sen, Hiç Susma Anne! Şiiri - Emin Keven

Ah oğlum, ben nerden bilem,
Hepinizin doğum tarihini…”

Ramazan’ın on yedisiydi.
Harman galdırdıydık.
Baban başka bir harmana gitmişti,
Umutları da peşinden götürmüştü sanki.

Komşulardan biri koştu geldi.
Adı, Saniye Gelin’di.
Öyle gün görmüş bir kadındı.
Doktormuş, hemşireymiş…
Nerde onlar!
Kader bazen kendi elleriyle yazardı insanın hikâyesini.

Bir çardakta doğdun.
Baban harmanda duymuş doğduğunu.
Koştu geldi, kıvrandı çardağın etrafında.
“Bir oğlun oldu.” dediler.
Uçtu baban mutluluktan,
Uçtu hayalleri de…

Duyan geldi, gören geldi;
“Hayırlı olsun.” dediler.
“Hz. Allah aklını bol, ömrünü uzun,
Rızkını helalinden bol eylesin.” dediler.

Adıyla geldi dedik.
Ramazan olsun adı.

Deden haber göndermiş:
“Ben gelmeden koymasınlar adını.”

Bir eşekle çıkageldi,
Haberden birkaç gün sonra.
“Adı benim adım olsun.” dedi.
O günden sonra Emin dediler sana.

Aynı sofrada, aynı tastan çorba içerdik.
Küçük bir odada beş nüfus…
Yer, içer, uyurduk.

Rezildik oğul,
Ama hiç sahipsiz değildik.
Karnımız zor doyardı belki,
Lakin gönlümüz aç kalmazdı.

Biriniz kuzu,
Biriniz koyun güderdi.
Küçük olan da azık taşırdı çobanlara.

En tatlı yemeğimiz,
Bulgur pilavıydı.
Yanında cacık,
Bir baş soğan vardı.

Daha ne olsun oğul…
Yeterdi bunlar bize.
Bir ekmeği beş nüfus paylaşırdık.
Ayağımız yalın,
Gömleğimiz eskiydi.

Üç kuruş buldukça
Lastik ayakkabılar alırdık.
Kırk gün kır gece
Gülerdik mutluluktan sonra.

Öyle büyük şeyler beklemezdik hayattan.
Çünkü bilirdik;
Mutluluk bazen sahip olduklarımızda değil,
Şükredebilen bir kalpte saklıydı.

Mutluluk nedir anne?

Sen konuştukça mutluluk artıyor sanki.
Küçük bir tebessümde açan bir çiçek,
Maddenin ezildiği bir gerçek…

Anne, sen hiç susma ne olur.
Anlat yaşananları.
Duysun insanlar;
Parasızlığın mutsuzluk olmadığını.

Para, pul, yat, villa nedir ki oğul?
Hepsi geçici bir gölge.
Bilene yük,
Bilmeyene servet.

Ne olursunuz mutluluğu kirletmeyin.
Büyütmeyin gözünüzde öyle.
Ayrıntılarda, zerrelerde,
Bir selamda, bir duada,
Bir annenin sıcak sözünde
Arayın mutluluğu.

Çünkü oğul, insan bazen kaybettiklerini sanırken
Asıl kazandığı şeyleri fark etmez.
Bir sofranın bereketini,
Bir babanın sessiz sevgisini,
Bir annenin duasını…
Meğer en büyük zenginlik,
Gönlün fakir kalmamasıymış.

Yıllar geçer, evler değişir, sofralar büyür belki;
Ama çocukluğun o küçük odasında kalan huzur
Bir ömür insanın peşinden gelirmiş.
Çünkü bazı hatıralar eskimez oğul,
Bazı sesler hiç susmaz.
Bir annenin duası gibi,
Kalbin en derin yerinde yaşamaya devam eder.

Ramazan’ın on yedisiydi.
Harman galdırdıydık.

Gün görmüş bir kadın vardı sadece.
Adı, Saniye Gelin’di.

Sen doğmuştun.
Gününü, tarihini bilmiyorum oğul.
Ama mutluyduk.

Biz hiç mutsuz olmadık oğul.

Ne olursunuz mutluluğu kirletmeyin.
Büyütmeyin gözünüzde öyle.

Ayrıntılarda, zerrelerde,
Küçük şeylerde arayın.

Ne olur…
Olur mu?

Kirletmeyin mutluluğu.

Ne olursunuz…
Kirletmeyin.
Mutluluğu.

Emin KEVEN
2008