Dört Mevsimlik Aşklar Şiiri - Emin Keven

Kimi zaman,
Yağmurlar hüzün taşırdı.
Ayrılık, en çok sonbaharı severdi.
Her mevsimin bir aşkı,
Her yolun bir bekleyeni vardı.

Aşk,
İlkbaharda tomurcuklanan bir dal,
Yaz akşamında serin bir meltem,
Sonbaharda sararan bir yaprak,
Kış gecesinde sönmeyen bir soba ateşi...

Şiir de böyledir.
Bazen usul usul kar olur iner,
Bazen bir rüzgâra tutunur gider.
Bir ikindi vakti yağmura dönüşür,
Sessizce ıslatır insanın içini.

Ne yalnız sevinçtir aşk,
Ne de yalnız hüzün...
Biraz beklemek,
Biraz özlemek,
Biraz da vazgeçememektir.

Dört mevsim döner durur.
Çiçek solar, yaprak düşer, kar erir...
Ama gerçek sevda,
Mevsim değiştirmez.

İşte aşk!
Bazen dört mevsim sürer,
Bazen dört satırda biter.

Aşk görünenlerin ötesinde...
Kul olmanın derdine düşmekle olur.

Her an gözetip kollayanı,
Rızkı vereni, bilmekle olur.

Aşk kuru bir sözle değil,
Seccadede göz yaşı dökmekle olur.

Emin KEVEN
1999