Elife Ergan Şiirleri - Şair Elife Ergan

Rahime Kadın Ana
Vatanın karanlığı yürek yarası
Çatar kaşlarını batan güne güneşe
Sığmaz, sığınamaz evin direğine
Erkek heybetli Rahime kadın ana

Gülücükleri güneşine gönderen
Aşkım benim, yanlış yok
Bizde sadece aşk var
Bu kadar geç kalmazdın?

Yetersiz kalıyor bazen

Kutsal toprak saçılmış ay gülsün diye
Dizinde uyuyan yıldızlar niye bu kadar çok?
Gamzesinde yer açarsın kıyıya vurur
Semanın kalbinde umudun ateşi yanar

Ellerim kır çiçeği uzatır koklar

Gerçeğin yolunu kendiliğinden bulur
Hak'kın rızasını kazanmak kolay değildi
Acıyan yaralarımız ağır geliyordu
Karanlıktan aydınlığa yolculuk, tek istediği

İnsanlığa, inci gönlüyle, ince ince dokuduğu

Zaman zaman tazesinden ateşi yaktığım da olurdu hiç olmaz değil
Hani külsüz kızıl alevinde közünde pişerdi çayımız
Güzellik ister sevgiyle içilmeyi bekleyen
Ve arı suyun kavruk sesine ses verdim

Zamansız gelecek biliyorum dosta göre olsun

Sıla kör olsun
Yoldaşı pervasız ölüm
Ah ettim de gelmedi mi daha?
Eyvallahım da yok soluyorum.

Gelirse hoş gelsin istersin

Dualar eşliğinde isyan eden gecelere sorar
Nereye kadar durmaksızın sürüp gidecek
İsi, karası dumanlı, yapışık hüznün treni git
İçsel yürüyüşün ağır yükü, düş yakamdan!

Artık uzaklara çekilip uzan gürbüz bulutlara

Bu hal bitirmiş dağı kül eden
Kararı zorlu mahkûmu suskun olan
Cemali celallenir her gece
Altın hızma takacak kadar güzel.

Halhallı ayaklarına kınalar sürecek

Bahtı şirince olup da kadere küskün hallerim
Kokusu gecikti diye esen rüzgâra seslendim
Öfkemi narda, sevgimi mektuplarda gizledim
Er kişi beklerdi meydanda, kuyuda mı saklandın?

Perme perişan diyordum ama, küskün bakarım

Bugün çok istiyordum sana gelmeyi yâr!
Karanlık günleri geride bırakıp,
Geçmişin hüznünden kaçarak,
Acıların tüm sayfalarını koparıp gelmek

Sensiz yaşadığım fırtınaları aşarak,