Elife Ergan Şiirleri - Şair Elife Ergan

(Anneme...)

Günaydın güllerin anası!
Gül beyazım ,
Gündüz açan gülüm!..
Sevgiyle hasretle öptüm

Ay yüzlüydü
Bütün geceler parlak
Işığını çocuğun düşlerine seriverir
Gözleri sönük değil
Şanlı olur olmasına da ses verir mi?
Bilmem, yarını güneşi doğurur mu? Yüzünü, gözünü, endamını!

Günaydın leylak çiçeğim
Günaydın mavi gökyüzüm
Günaydın tatlı yorgunluğum
Günaydın sabah kahvem!
Günaydın memleketim ,
Günaydın ellerim,

Zihniyet değişimi gerekliydi, insanlık can çekişiyor
Şarttı bir kocaman müdahale ihtiyaçtı
Her an birileri dokunsa, çok ağır yaralı
Şuracıkta Emine’yi vurdular, üstelik kanadını kırdılar
Beş yaşındaydı Mehmet'i görmediler
Aç kapıyı dediler, arka sokaklardan birinde

Bakir ormanlarda arar sorar
Çift başlı kartallar olur mu olur
Kayaların başında
Şahika olur

Ceylan gözlüsüydü

Dağların yamaçlarına koşar, yorulmaz
Seyre daldığı çayırların, çitlembik kuşlarıyla yuvası
Kırmızıydı pazendi elbisesi
Maviydi mavisinde düşleri

Yaşamı algılayamaz daha minik kuş

İnsandı çeşit çeşit yaratılan,
Seven sevgiyle özünden, yaratanın
Her insan mizacına uygun davranan
Kimin üstünlüğü kime anlamıyorum

Belki sen aynı ortamda doğsan öyleydin

Unutma insanlar kendi yalanlarına inanmanızı
Utanmadan tüm yanlışlara destekler vermenizi
Kurduğu süslü sömürü düzene amele olmanızı
Sınırsızca yürekten hatta sonsuza da sürmesini

Bitmek bilmeyen küçülüşe yeni tehditler ekleyip

Hey hayat!
Duyabiliyorsun beni?
Bu güne kadar çözemedim seni
Sonunda yaptın yapacağını,
Bozdun ruh halimi, soğuttun ocağımı!

Benim sende yüreğim var
Ankara.....
Umut kuşlarımın gri şehri
Yarınlarımın mavi gülü sende

Karanlığın yok olduğu gece