Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Artık hiçbir borcum kalmadı sana
Ben bu aşkın diyetini ödedim
Ayrılık el değil bilirsin bana
Ben bu aşkın diyetini ödedim

Kalmadı huzurum tükendi gurur

Eski,gül ağacı,hala gül veriyor mu,salkım saçak aşarak bahçe duvarını...
Bileziği kırık kuyu
Karşılar mı su ihtiyacını...
Zannedersem çıkrığına yağ sürmek gerek...

Hala o çatı, yatıyor mu üzerinde dört duvarın; yorgan döşek...

-1-

Yıldırım kılıcıyla simsiyah geceyi parçalıyor öfkeli Tanrı
Tedirgin titreyip duruyor kuzeyi kaybeden bir pusula
Yanlış aşk yükü yüklenmiş gemim su alıyor
Saçlarını kırbaç gibi yüzüme çarpıyor gece saçlı kadın

Dolu Dizgin

Gamzenin çukuruna gömülürüm her gülüşünde
Gözlerinin ışıltısından tutuşurum söndüremezsin
Bir rüzgara kaptırırsın elinden uçar yaprak
Son nefes verenleri geri döndüremezsin.

I
Uyanmak en derin uykulardan uykulardan
Güz gibi pençeleşmek alınyazılarıyla.
Yemiş almak uzanan ağır dallardan
Öç almak hain rüzgarların inadından.

Ardımdan gözyaşı dökme n 'olursun
Ölü olsam bile dayanamam.
Hem değil mi ki, nasip olmaz her kula
Böyle ölüvermek sevdadan...

Neden sönmüyor güneş
Düşüyor da,denize…
Yada, neden buharlaşmıyor deniz,
Vuslatıyla…güneşin…

Aralarındaki aşk

Ne kadar çok geç kaldım sevmeye
Ne kadar genç öldün içimde...
Kara kaplı bir hüzün kitabıydım
Bu mecrada en çok da kendime kıydım.
Acayip bir sarmalın içindeydim

Silahlar kuşanmış bir ordu gibi
Üstüme üstüme geliyor hayat.
Hiç kural bekleme, haklar arama
Belden aşağıya vuruyor hayat.

Aynalarda kalır günlerimiz...
Asılı, binlerce anı
Yitik yüzlerin masalı...

İlerler bir tren, karanlığa
Kompartımanında götürür hayatı...