Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Yokluğuna alışmak mümkün mü,
Ya da unutabilmek seni?
Güneşi söndürebilir misin, bir kova suyla
Zamanı döndürebilir misin, geri
Seni unutmak elde mi?

Su, yolunu hatırlar…
Gece, gelmeği…
Güneş, sönmeği…

Deniz, kıyıya saldırmağı unutmaz
Mehtap, aksini suya düşürmeği…

Ardımdan gözyaşı dökme n 'olursun
Ölü olsam bile dayanamam.
Hem değil mi ki, nasip olmaz her kula
Böyle ölüvermek sevdadan...

Neden sönmüyor güneş
Düşüyor da,denize…
Yada, neden buharlaşmıyor deniz,
Vuslatıyla…güneşin…

Aralarındaki aşk

Ne kadar çok geç kaldım sevmeye
Ne kadar genç öldün içimde...
Kara kaplı bir hüzün kitabıydım
Bu mecrada en çok da kendime kıydım.
Acayip bir sarmalın içindeydim

Aynalarda kalır günlerimiz...
Asılı, binlerce anı
Yitik yüzlerin masalı...

İlerler bir tren, karanlığa
Kompartımanında götürür hayatı...

Hayat, bir yokoluştur!
Her şeyin bitişi...Külün...yangının...
Bir günlük kelebeğin,hazin öyküsü...
Yeni doğmuş bir bebeğin dünyayı tanımayan
Kaygılı bakışıdır...

Gökten üç elma düşecek diye
Beklemekle beyhude geçti ömrümüz
İşin kaymağını yedi habire, birileri…
Biz umutla yutkunduk,
Dişimizdeki nahoş kırıntıları.
Kan içtik,

Uyanmadığın sabah
Sakalların uzamış.
Pencerende,iki kuş öter...

Gecenin yorgunluğunda,gözlerin
Ellerinse, alışkın devingenliğinde,

Yeşil gözlerinin yoğun ormanında
Aç kurtların yolunu gözlediği
Kırmızı başlıklı bir kızım
Ölmenin sırası mı şimdi büyükanne