Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Ölüm diye bilinmeyen , bir diyardan dönüyorum
Yaşamı ellerimle yoğurup gittiğim yol.
Arapsaçı , dolaşık labirentler geçerek
Kendimde kaybolarak, her hücreme girerek.
Silerek hafızamı , formatlayıp yeniden
Yolumu yitirerek, nasıl yeniden buldum

Gözlerimde biriken yılların nemi
Saçaklardan dökülen bir yağmur oluyorsun...
Sarılınca sonbahar, ağaçlar soyunuyor
Bacalar tütmek ister, burnumda tütüyorsun.

1- Geniş olan yollar niye ıslatılır çeksin diye…
Ve neden kurutmak için yakarlar parasını milletin…

2- İşçilere elbise parası verilir…memurlar elbise giymez…
Üstelik çıplak baldırlarını ütülemeleri istenir…

-I-

Elimi dokunsam,erir mi bulutlar...
Çalkanır mı büyük deniz...
Gözlerimden geçerse,yaşantım,
Yaş dolar mı gözlerim apansız...

Başka leke istemez
Teninde su lekesi...

Anılarına dokunarak giden

Beşiğin ırlanışı gibi sandal,
Dalgaların birbiri üzerinden kayışı
Rüzgarın ittiği su, enerji biriktirir
Daima ertelenir,mehter gibi… varışı,
Martıların çektiği bir sandalın kıyıya…
Görünmez iple bağlı sular gökteki aya

Hep ayrılıklar mı hatırlayacak beni
Bir an, aklına düşsem; kısa bir an…olmaz mı?
Dertlere gark olur da, yüreğim, bunalmaz mı?
Arada bir, sevincini paylaşsaydın; olmaz mı?

Sen, ne güne durursun; sensizlik mi vefakâr?

Beni sana bağlayan
Dünü çözdüm,
Havası boşalan bir balon gibi
Döne döne gittiler başımın üzerinden
Azad ettim yarınları ve aşkı...

İkircikli bir gece, muştular ayrılığı...
Mevsimlerden sonbahar,hazan desen de,olur.
Kim kaybetmiş aşkı da,bu öksüz gönül bulur,
Şarkısını söyleyen,yazan desen de,olur.

Rüzgar talan etmiş beni,aşık yalan etmiş beni

Ben seni hiç unutamadım ki
Terli alnında dolaşan ürpertiyi unuttum.
Kumsalda ayaklarını yakan güneşi,
Kanayan ve unutan yüreğini unuttum.
Ayaklarına serilen tuzlu mavi dalgaları,
Tenini çizen çakıl taşlarını unuttum.