Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Su, yolunu hatırlar…
Gece, gelmeği…
Güneş, sönmeği…

Deniz, kıyıya saldırmağı unutmaz
Mehtap, aksini suya düşürmeği…

-I-
Öyle çok ışık –aşık-var ki
Binlerce okla vurulmuş gövdem
Kevgire dönmüş haldeyim Eros.
-II-

Ölü kuşlar dökmüş gökyüzü
Ağaçlar çığrışı unutmuş.

Faili meçhul. İzle bak karanlığı.
Bütün ayak izlerini süpürür deniz dediğin.

Ne, seni- beni sordular, o yolculukta...
Ne sardılar,senin- benim yaralarımı...
Tahmin edebiliyorduk gerçi,
Peşimizde bir rüzgarın deliye döndüğünü...

Gün uzar yüzyıl olur...

Git ama, kokunu topla rüzgarlardan.
Yüreğime kök salmış sevdanı sök.
Zarar yok, kus nefretini
İçini dök.

Gözlerimden topla görüntülerini

Yeşil gözlerinin yoğun ormanında
Aç kurtların yolunu gözlediği
Kırmızı başlıklı bir kızım
Ölmenin sırası mı şimdi büyükanne

Mor bir yalnızlığı hüküm sürüyorum…
Eşikten adımımı atınca, daha.

Bütün saatleri mahkum ediyorum
Seni, vurmaya…

Gün tutuşmuşken bir ucundan
Karanlıklar tırmanırken kentin üstündeki bulutlara
Martılar çığlık çığlığa tifterlerken gökyüzünü
Kimseler görmeden
Kimseler duymadan
Gözyaşımdan ördüm ben bu şiiri.

Gökyüzünün bir köşesinde
Kanat çırpar umutlarım
Uçarım sana nehirler üzerinden.
Bakarım, sen çaresiz değilsin benim gibi.

Tekdüze yaşantımın

Sağır sultan bile duydu
Ayyuka çıktı sevdamız
Söylediğim işte buydu
Ayyuka çıktı sevdamız

Esen rüzgarla savruldu