Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Kar üstüne damlar ben yürüdükçe
Kalbimden dökülen kırmızı kadın...
Yağar üstümüze beyaz bir gece
Kader unutulmak...hasret yüklüce...

Doğa her kuytuda dingin uykuda

Yırtıcı bir karanlık eritiyor
Gözlerimin, gözlerimin akını
Hoyrat bir hayat yoruyor beni
Ağaçlar yüzümü tırmalıyor yokuş yukarı
Bulutları asılı gökyüzünün kuşları göçmen

Ayrılığın kuytulara tuzak kurduğu zaman,
Gelme sakın, atılmış pusular hayli yaman,
Alevin oynaştığı, yalımlanmış akşamdan,
Rüzgarın dolaştığı, küller kalmıştır çoktan.

Kırkikindiler yağardı…toprağım çöl…
mevsimsiz açardım, yediverene…
kaptırırdım gönlümü, henüz toydum…
kanayan bir yara gibi bıçaklanmaya hazır
sığırcık kuşları gibi… gülüverene…

Beni,kör bir testereyle kesiyorlar...
Geceleri...
Boğazıma kanlı urgan vuruyorlar.
Serçe parmak kalınlığında umutlarımı,
Bütün umutlarımı kırıyorlar...

Kaç numara ayakkabı giyerdin?
Nasırına bastılar mı,otobüste?
Gözlerin,yosun yeşili miydi,deniz mavisi mi?
Dudaklarınla kaç kişiyi öptün,karanlıktır diyerek...
Aynaların sana baktığı zaman...

Gökyüzünün bir köşesinde
Kanat çırpar umutlarım
Uçarım sana nehirler üzerinden.
Bakarım, sen çaresiz değilsin benim gibi.

Tekdüze yaşantımın

Yerinde olmak istemezdim Paul'un (*)
En zor kararı vermek herhalde Enola Gay durumunda olsa gerektir...
Kötü bir ün düşürmek tarihin dip notuna
Altın harflerle değil, kanla üstelik...
Yerinde olmak istemezdim Paul'un
Sanırım kimse de, istemez

Git ama, kokunu topla rüzgarlardan.
Yüreğime kök salmış sevdanı sök.
Zarar yok, kus nefretini
İçini dök.

Gözlerimden topla görüntülerini

-I-
Öyle çok ışık –aşık-var ki
Binlerce okla vurulmuş gövdem
Kevgire dönmüş haldeyim Eros.
-II-