Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Demir alma hayatımdan
Ben sensiz bir hiç olurum
Bir teselli de bulamam
Durulması güç olurum

Sırıkların ucuna gerilmiş uykuları…
Bedenlerin erimişliği ve akışkanlığı…
Fillerin iğne ayakları yeri deliyor
Uçsuz bucaksız tenhalıklarda yazıyor bir sonsuzluk şiirini, O, dahi.
Bir düş evrenini solumaktayım şimdi.

Zamanı durdurmak isterdim… geçmesin zaman
Gelmesin gidişinin sancılı anı …
Büyüsün sessizlik. Bak! … konuşmadan…
Doğmasın sensizliğin o meşum karanlığı
Şarkılar o anı çalmasın sussun
Gözlerin eski günlerden konuşsun

İhtimal seni seviyorumdur: İmbikten damlıyor senli düşüncelerim.
Ne sağlam bir zırh giyiyorum ki,sızmıyor ama kederim...
Dalgınlıktan önümde yürüyen kediye basmışım,yazık. Az kalsın düşüyordum(düşeyazdım) -hatta düşe/ yazdım bile adını...
Sonra,kim gördü acaba diye ikircikler büyüttüm.

Kendime itiraf bile zor oysa-ışıkta soguladılar söylemedim- (kendime bir aferin düşündüm)

Bir el çekti fermuarını
Kentin dar sokaklarının üstüne yine simsiyah giydi gece,elbisesini

Beyaz bir çocuk onu görünce
Dedi ki:aaa...bu zenci de kim?

Gece böcekleri öttü
Ay usanmış,yıldızlar bıkkın,dinlemekten...
Sol gözüm seyriyor, nedense
Kabuslara yenilmiş zavallı uykum
Ve...beynimde süren gece,
Dışarda ateş böcekleri,

Topyekün,şu mahalle...
Benim...dedi. Mersedesli,
Kel,kerli felli,iyi giyimli...
Göbekli adam...yaşlı gecekonducu
Abdurrahman Efendi’ye...
-Ama...Beyim...Ben,

I
Gittikçe derinleşen bir uçurum gibi
İçimde yeşeriyor o gaddar sensizliğin.
Buruyor yüreğimi vicdansız bir kanlı el
Didikliyor ömrümden mutlu anları
Karda aç kalmış serçe kuşları.

Başka türlü kurtarmaz
İki katı sev beni
Enflasyon yüzde yüz...

İzmir-Aralık-2019

Sokaklarında yalınayaktım camlar kanlı yol açtı tenimde
üzerinden camdan araçlar geçen.
Artık zevk almaktan vazgeçtiğimi bildirmek isterim
Ve hiç bu kadar emin olmamıştım kendimden
İster istemez kaportamı çizdi hayat
Acemi bir şöfördü yerden yere vurdu