Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Dişlerini geçirmiş cılız derime zaman
Yırtıcı pençeleri paralamış tenimi
Geç kalmışım kısaca ben farkına varmadan
Yarım kalan işlerde unuttum ellerimi

Her şeyi kıran zaman… olarak: bir büyük top,

Mucize: sensiz yaşamam...
Kollarımda sen olmadan...
Saçlarının büyülü karanlığı,
Ellerinin yorgun beyazlığı...
Bütün çizgilerini, unutmadan...

Ben sevdim, yüzyılın aşkı bu, dedim
Su gibi akıp da geçici meğer.
Bir ömür boyunca koklarım sandım
Kokusu rüzgarda uçucu meğer.

Kimseye açmazdın hani kalbini

Demoklesin keskin kılıcı gibi
Başımın üstünde duruyor hayat
Hiç geri kalmayan bir saat gibi
Zamanı geldikçe vuruyor hayat.

Gönlüm, gözyaşlarıma bıraktığım bir gemi.
Ayrılık rüzgârının doldurduğu yelkenli…
Gövdesine tırmanan dalgalar isyan kokar
Hüzün, gönül tasımda, tortulaşmış ve demli.
Düşlerim suya düşer, aklım sana demirli.

Biraz önce doludizgin giden bir
Atlıkarınca değil miydi
Çocukluğumuza...

Ben hiç sirklere gitmeyi sevmezdim
Hayvanlara eziyet ediliyormuş gibi gelirdi bana

Nereye gitti yıllar, bırakarak geride
Yaşantımızdan koptu birer birer mevsimler
Hasretin gölgesinde bilirim açmaz sevda
Çözülmez duygulara atılmış kördüğümler

Arama bir sevdanın sıcaklığını kalpte

En kötü yürekli bir masal kahramanıydı bence
Bir kaşık suda boğasım gelir.
Ne eziyetler eder kadınlarına…
Kırk odayı dar getirir.
Türlü işkenceler mucidi,
Nefesi ölüm kokan katil

Bunca yıl peşinde dolandım durdum
Ben kendi kendime sevmişim meğer
Dünyayı yakardım bir tek teline
Sen beni gönülden sevseydin eğer.

Kaç numara ayakkabı giyerdin?
Nasırına bastılar mı,otobüste?
Gözlerin,yosun yeşili miydi,deniz mavisi mi?
Dudaklarınla kaç kişiyi öptün,karanlıktır diyerek...
Aynaların sana baktığı zaman...