Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Bir sözümün ucu değse; üzülür,
Kahroluşlar yakar beni. Biterim.
Diri diri, görünmeden süzülür,
Cehenneme gönüllüce giderim

Kızgın çöle düşen yağmur damlası,

Prometheus, ateşi sundu insanlara…
Ben de, sevgiyi sunmak isterdim…
Okyanus kadar…büyücek…
Bir gönül bulunsaydı
Sevgiyi üretecek…

Medeniyeti aldı kalıbına
Bazen pişti
Bazen karıştı samanla

Tanrıların
İzini sakladı

Dişlerinde son ışık kırıntıları kanlı
Kuzu postunu giymiş kurtlar basıyor şehri
Yakut rengi bir hırsla gözleri tüm dumanlı
Kuzu postunu giymiş kurtlar basıyor şehri…

Yoğun puslu alnında ter nehirleri çağlar

-1-

Önce: bir meraktır, yakmaya ömrü…
Büyüme arzusu, kendini kanıtlama…
Derken…
Yakayı kaptırmışız:

Deli görüntüler takılıyor gözlerime…
Kendiliğinden,yağmur.

Kuşlar gagalarında dinginliği getiriyor
Kanatlarından telek aşırıyorum
Yüreğime batırıp-hokka niyetine-

-I-

Dokunmak yasak!
Gökyüzünü hapsetmiş parmaklıklar…

-II-

Ay ışığında mısır tarlasının ortasında
Arınmış insanca kaygılardan ve beklentisiz.
Çoktan durmuş zembereği saatinin, ama:
-Zaman yine de, yıpratıyor onu.-

Kimse konuşmuyor kendisiyle

I
(Benim öyküm)

Adını çivi gibi sapladım yüreğime
Düremedim defterini ayrılığın,ayrılığın...
Yıkıldı hasretinin duvarı üzerime

Karadeniz yol verdi: ceviz kabuğu vapur
İskeleye bağlandı, yolcusuna selam dur.
Aklını ağ şeklinde tutmuş vehim, düşünce
Ağarmaya yüz tutmuş şafağa akan gece
Güneşten önce doğmuş bir güneş ışıldıyor
Gece yiğit bir gölge Samsun'a ulaşıyor