Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

“Öğretmenlerime...”


Işığın aydınlatır; karanlık devirleri,
Açılır, tüm sırları tarihin; orta yere...
Sanatkar ellerinde,gelecek şekillenir,

Aynaya baktım:Traşım gelmiş...
Gözlerimdeki korkuyu hiç beğenmedim...
Yüzüm de,dönmüş tersine...
Sağ gözüm solda,sol gözüm sağda...
Picasso’ya hak verdim,bir kez daha...

Giderek çok şeyde benzedim sana
Vefasız olmayı senden öğrendim
Artık bir el gibi, davranma bana
Hayırsız olmayı senden öğrendim

Düşerken aşkının ateşi cana

Rüzgar söyler türkünü
Hazanda bir gül ölür.

Gönüle bakış değer
O anda bir gül ölür.

Gözlerini kapatsan yıldız kalmaz gecede...
Nefes alma, mevsimler biter.
Gözlerin yüreğime sevda kurşunu.
Yüreğimde yeni yetme endişeler..endişeler.

Sır…dediğin,bedenle bir…gitmeli…
Kaçmamalı…dudakları açık bulup; ağızdan…
Üzerini kara toprak örtmeli…
Güneş yüzü görmemeli…temmuzdan…

Sır,dediğin…gönülde unutulmalı…

Hiçbir yere gitmediğin zaman bile...
Gözyaşımda seyahat ediyorsun

Soluyor ayak izlerin yanaklarımdaki yollarda
Ağlamak seni benden uzaklaştırıyor

Tanrı’m, sorarsa bana: bütün günahlarımı…
Tek suçum:sevmek; benim…günahım yok, diyeceğim…
Cennet mi Cehennem mi, tercihli sorusuna,
Bil ki; sen, neredeysen…orası, diyeceğim…
Neden,diye sorarsa…iki bölünmüş; elma,
Biri benim, biri o…onun için,diyeceğim…

Toprağa benzetti kendini
Tohuma kucak açtı

Kar gibi örtündü yorganı
Eridi bahar deseni çarşafta

Her gördüğümde katilim oluyorsun ve ben ne çok ölüyorum
Gözlerinden beni vuran bir renk akıyor
Ahenkli yürüyüşün başka bir katil
Başka türlü öldürüyor kıvrımlı vücudun

Saçların ne güzel dolanır boynuma